W pierwszym opracowaniu proponuję i uzasadniam oparcie edukacji, a co za tym idzie pedagogiki jako teorii wychowania, na realistycznie rozumianej teorii człowieka. Wychowanie humanistyczne, a zarazem religijne, to pełne wychowanie człowieka zgodnie z jego naturą i realistycznym podejściem do niego jako osoby.
Trzy interpretacje tematu
Wprowadza w problematykę realizmu i idealizmu w kulturze oraz problematykę ścieżki myślowej prowadzącej do identyfikacji osoby. a) Realizm i idealizm. Ponieważ człowiek jest zdeterminowany pomimo swojej nieokreślonej przyczyny, istnieje w nim racja determinacji, którą Arystoteles nazywa formą.
Realistyczna teoria człowieka i realistyczna pedagogika
- Propozycja św. Tomasza
- Realistyczne określenie wychowania
- Realistyczne określenie pedagogiki
- Odróżnienie pedagogiki od filozofii bytu, antropologii filozoficznej i etyki
Tak definiowana edukacja jawi się jako relacja, tu zwana więzią, która łączy człowieka z tym, co prawdziwe i dobre. Filozofia człowieka i filozofia bytu prowadzą do etyki, która określa zasady wyboru działań chroniących prawdę i dobro.
Szczegółowe zagadnienia pedagogiki
- Wykształcenie i wychowanie
- Zasady wychowania w pedagogice ogólnej
- Zasady wychowania w pedagogice szczegółowej
- Wartości jako przeciwieństwo zasady mądrości
Realistyczna tendencja pedagogiki głosi dbałość zarówno o intelekt, jak i wolę człowieka, zharmonizowaną jednocześnie z intelektem i wolą czynności poznawczych i apetytywnych władz zmysłowych. Rozważania na temat edukacji i szkolenia wskazują jednak na potrzebę wskazania praktycznych sposobów dbania o całokształt aktywności władz zmysłowych, poznawczych i apetytywnych.
Zakończenie
Nazywa się je różnie miłością, wiarą i nadzieją, które polegają na naszym wyborze życzliwości i zaufania, pozostawaniu w relacjach poprzez miłość i wiarę. Ponieważ miłość wiąże nas z osobami poprzez wzajemne oddziaływanie ich właściwości rzeczywistości, chroni także istnienie osób. Wartość jako kontynuacja prawdziwej relacji miłości i wiary, a zarazem nadziei, stawia nas w obecności mądrości, gdyż relacje te wyznacza prawda i dobro.
Zasada mądrości kieruje nas do ludzi i pozostawania z nimi w prawdziwej relacji poprzez miłość, wiarę i nadzieję. edukacja i szkolenie to zmysłowe siły poznawcze i pożądawcze człowieka.
Ujęcia porządkujące problemy wychowania religijnego
- Określenie wychowania religijnego
- Nieustanne wychowanie
- Religia jako relacja
- Wychowanie jako oczyszczenie czynne i bierne
- Ascetyka, mistyka, pedagogika
- Wykształcenie i wychowanie
Wiedza religijna i decyzja o zwróceniu się do Boga zgodnie z tą wiedzą są jedynie sposobami ochrony prawdziwej więzi miłości, która łączy człowieka z Bogiem i Boga z człowiekiem. Samo wychowanie, zgodnie z tymi zasadami, jest podejmowaniem działań pogłębiających prawdziwą więź człowieka z Bogiem, stworzoną w nas przez Chrystusa. Zatem samo bierne wychowanie religijne można rozumieć zarówno z punktu widzenia Boga, jak i człowieka.
Stwierdzenia te, ważne dla pedagogiki ogólnej i szczegółowej, a zarazem dla ascezy, nie są zagadnieniami filozofii i etyki człowieka.
Człowiek i Bóg jako przyczyny czynnego i biernego wychowania religijnego
Człowiek i łaska
Nauczyciel musi znać wszystkie te nauki, aby nie pomylić ich przedmiotów, co pozwala na skuteczne kształcenie człowieka. Sposób myślenia w tej analizie tekstu sprowadza się zatem do przedstawienia zaleceń edukacyjnych w całym kontekście źródeł, które je wyjaśniają, uzasadniają i ustalają.
Przyrodzony i nadprzyrodzony organizm człowieka
Łaska rzeczywista to szczególna moc Boża, która podtrzymuje nasze indywidualne działania, nawet gdy Bóg nie jest w nas osobiście obecny.
Bezpośrednie podstawy zasad czynnego i biernego wychowania
Słowo serca jako bezpośrednia podstawa przyrodzona
Słowa serca wpływają na wolę poznającej osoby, aktywując nas do skierowania się w stronę prawdziwej osoby, która wpływa na nas jako prawda i dobro. To odniesienie religijne, obudzone w człowieku przez realne istnienie bytów, należy chronić i jednocześnie oczyszczać z postaw panteistycznych i politeistycznych. Etyka w swoim punkcie wyjścia ma za przedmiot działanie, jako stosunek człowieka do wszystkich bytów, ukazany woli intelektu w dobrym aspekcie.
Bezpośrednią podstawą naturalnych zasad aktywnego wychowania jest struktura egzystencjalna człowieka, obejmująca przejawy istnienia i przypadłości istoty, głównie te, którymi są intelekt potencjalny i siła woli.
Chrystus jako bezpośrednia podstawa nadprzyrodzona
Specyficzna sekwencja zdarzeń nadprzyrodzonych w człowieku jest następująca: Łaska uczynkowa wspiera nas w kierowaniu naszej naturalnej miłości ku Chrystusowi, znanej z Objawienia. Człowiek jednak chce przyjąć Boga w sobie, bo już rozumie, że Bóg jest prawdą i dobrem, a także jest miłością. Produkuje pokutę jako odpuszczenie tego, co utrudnia religijną więź z Bogiem, i rodzi posłuszeństwo, które obejmuje korzystanie z łaski oraz pełne miłości i swobodne ukierunkowanie na Boga.
Dar siły skłania nas do korzystania z cnót nabytych i przekazywanych, aby za ich pomocą chronić naturalne i nadprzyrodzone relacje miłości, wiary i nadziei.
Zasady jako podstawy wyboru czynności wychowawczych w czynnym i biernym wychowaniu
Zasady przyrodzone
Władza osądu to władza łączenia wrażeń zmysłowych z pożądaniem zmysłowym, dzięki której uznajemy za dobre dla mnie wszystko, co poznaliśmy zmysłami, co odpowiada naszemu pragnieniu, często także mentalnemu, pobudzanemu wrażeniami zmysłowymi. W tej sytuacji pierwszym działaniem wychowawczym jest doskonalenie intelektu w poznawaniu prawdy, tak aby wola kierowana tą prawdą nie otwierała się na wszystko jako dobro wskazywane mi przez zmysły, ale aby otwierała się na ludzie, którym ich rzeczy nie są tak dobrze odebrane. Wychowanie jako realizacja zasad wskazanych przez pedagogikę ogólną i szczegółową polega na zachęcaniu ludzi do nawiązywania osobistych relacji z ludźmi.
Zachęta ta jest skuteczna, gdy zasady pedagogiki ogólnej i specjalnej stają się wyposażeniem ludzi, zarówno tych, którzy się kształcą, jak i tych, którzy się kształcą.
Zasady nadprzyrodzone
Podkreślmy tutaj, że tym, na czym nam i Bogu zależy, jest zbawienie człowieka, które polega na niezatartym węźle miłości łączącym ludzi. Aby to przyniosło owoce, nasza miłość do Boga w każdym człowieku musi mieć znany poziom w modlitwie ekstatycznego zjednoczenia. Zasadą lub zasadą biernego oczyszczenia zastosowaną wobec nas przez Boga jest dar mądrości, który wyzwala i pogłębia miłość nadprzyrodzoną.
Działanie tego daru i pogłębianie miłości wspierane są przez nadprzyrodzoną wiarę intelektu, który rozumie prawdę objawioną, i nadprzyrodzoną nadzieję ze strony woli, która wszystko, co Bóg w nas wnosi, przyjmuje za dobro.
Czynności wychowawcze wyznaczone zasadami czynnego i biernego wychowania religijnego
Dlatego trzeba starać się wzbudzać w ludziach zachowania rozważne, sprawiedliwe, odważne, opanowane, zgodne z wiedzą i mądrością, w ramach właściwie realizowanej miłości, wiary i nadziei. Z kolei pokora wiąże się z posłuszeństwem jako zaufaniem, opartym na wierze, wzmacnianym miłością i wolnością wychowanków. Miłość naturalna, jako przyjazna postawa wobec bytów, jest sposobem przeżywania radości istnienia.
Jego działanie polega na spełnieniu w nas roli słowa serca jako czynnej zasady naszego zwrócenia się do Boga z miłością, wiarą i nadzieją.
Ważniejsze szczegółowe czynności wychowawcze w czynnym i biernym wychowaniu
Wychowanie humanistyczne
Stosować rozumowanie umożliwiające odróżnienie istnienia stworzonego od twórcy, bytów realnych od wytworów, zasad od bytu, który stanowią, poznania od zachowania, relacji realnych od mentalnych, samych bytów od przejawów ich istnienia oraz posługiwania się poznaniem skutki i przyczyny. z przypadłości, którym podlegają istoty. . Jak zredukować w nas dominację działania vis cogitativa, która zachęca nas do wzięcia dla siebie wszystkiego, co wiemy.
Wychowanie religijne czynne
Koncentracja nastąpi w wyniku uwielbienia Boga, wielkości Chrystusa, życia Matki Bożej i świętych, mocy aniołów, wyjątkowości Kościoła, dostępności prawdy i dobra, szansy, jaką otwiera się przed nami egzystencja. , życie, wcielenie Chrystusa, odkupienie, miłość Boga do nas. Jest to szczególnie ból, że zrobiliśmy coś, co nas oddala od Boga, a jednocześnie jest to decyzja o spełnieniu Bożych życzeń. Musimy też zawsze pamiętać, że to Duch Święty przede wszystkim nas poucza i swoim darem mądrości pieczołowicie utrwala i pogłębia naszą nadprzyrodzoną miłość do Boga.
Źródłem kryzysu religijnego jest przede wszystkim intelekt i wola, które są sprzeczne z wolą Boga, realizowane w nas poprzez bierne oczyszczenia.
Zakończenie
Wychowanie jako powodowanie relacji człowieka do prawdy i dobra
Wiedza wychowawcy jako pedagogika i odróżnienie jej od metafizyki człowieka oraz etyki
Jeżeli takie są zasady wyboru działań, to zasad tych należy szukać w rozumie, gdyż z antropologii filozoficznej wiemy, że rozum mobilizuje wolę do podjęcia decyzji o otwarciu się na dobro, które go dotyczy. Możemy tu dodać, że gdy człowiek odniesie te zasady do ludzkich działań lub działań będących punktem wyjścia etyki i dzięki tym zasadom wybierze działania, które wiążą nas z prawdą i dobrem, będzie stosował działania chroniące osobę, czyli punktem wyjścia etyki, w którym dociera do niej jej zadanie. Aby człowiek mógł podjąć działania ochronne, które przynoszą dobro, należy go do tego zachęcać i edukować.
Pedagogika szczegółowa polega na ustaleniu zasad rozpoznawania i wyboru tego, co jest prawdziwe i dobre w obowiązującej kulturze zewnętrznej oraz ograniczaniu negatywnych skutków oddziaływania tego, co złe i fałszywe w tej kulturze, czyli zemście na oświacie i wychowaniu.
Reakcje zmysłowe i intelektualne
Mądrość, wiara i cierpliwość jako pryncypia pedagogiki ogólnej
Mądrość natomiast zachęca nas do połączenia się z tym, co prawdziwe, z tym, co przynosi w nas dobre skutki. Drugą zasadą wychowania i wychowania filozoficznego jest zaufanie, które w postaci zaufania łączy ucznia z wychowawcą i sprawia, że wychowanie filozoficzne jest wynikiem międzyosobowej relacji zaufania. Prawda sprzyja wiedzy, gdy wpływa na intelekt i wytwarza wiarę, gdy wpływa na podobną właściwość prawd u osoby poddanej wpływowi.
Powtarzamy, że podstawową zasadą wychowania i nauczania filozoficznego jest mądrość, która integruje działania intelektu i woli, prawdę i dobro.
Wychowujące przedmioty nauczania w pedagogice ogólnej
Metafizyka bytu pozwala rozpoznać wszystkie byty, w tym Boga, który jest bytem samoistnym i pierwszym bytem powodującym istnienie bytów stworzonych.
Pokora i umartwienie jako pryncypia pedagogiki szczegółowej
Wychowujące przedmioty nauczania w pedagogice szczegółowej
Rola kontemplacji w wychowaniu
Osoba jako specyficzne pryncypium pedagogiki
Bierne i czynne wychowanie religijne
Dary Ducha Świętego i relacje osobowe
Jednak w wychowaniu religijnym musi dominować oczyszczenie bierne, jako wpływ Boga na nas poprzez to, co nam przynosi. Zatem miłość naturalna jest w nas pełna, już na poziomie dilecio, a miłość wlana jest pełna, a dar mądrości działa z całą mocą. Cnoty i inne wrodzone dary doskonalą nas i ujawniają się zgodnie z intensywnością cnót naturalnych, a więc zgodnie z czynnościami intelektu i woli.
Dar mądrości jako pryncypium oczyszczenia biernego
Dar ten udoskonala się przede wszystkim przez miłość, która poprzez miłość wlaną kieruje nas od etapu naturalnych relacji osobowych do Boga. Jeśli wyrazimy działanie darów Ducha Świętego w nas podczas biernego oczyszczenia, możemy powiedzieć, że w wychowaniu religijnym główną nadprzyrodzoną zasadą tego wychowania jest dar mądrości. Dar mądrości to zdolność, jaką daje nam Duch Święty, do przyjęcia miłości, którą daje nam Bóg.
Sposoby chronienia życia religijnego ze strony Boga i ze strony człowieka
Tym darem przykrywa także nasze uczucie gniewu i chroni nasze pożądliwości od pierwszego etapu darem bojaźni Bożej, która sprawia, że zwracamy się do Boga przez wiarę. W tym wychowaniu filozoficznym, na etapie pedagogiki ogólnej, kształtuje się mądrość, wiara ze strony intelektu i cierpliwość, okazywanie nadziei ze strony woli. Na etapie pedagogiki szczegółowej kierujemy się po stronie intelektu zasadą pokory, wspartej posłuszeństwem, a po stronie woli zasadą śmierci, wspartą postawą ubóstwa jako wyboru tego, co jest słuszne i ważne.
Kiedy znajdziemy się w ciemnej nocy, gdy rozum dręczy zwątpienie przeciwko wierze, chroni nas najpierw cierpliwość, która po stronie woli objawia nadzieję, i dar wiedzy, który w woli budzi się nadprzyrodzoną . tęsknota za Bogiem.
Mowa serca i zagrożenia modlitwy
Na drodze jedności chroni nas wiara intelektu i wierność w miłości zdeterminowanej wolą. 4) Dlatego nasze życie zakonne jest chronione przez nasze cnoty wrodzone i przepojone oraz przez dary Ducha Świętego, które doskonalą te cnoty.
Intelekt i wola w oczyszczeniu czynnym
Nadprzyrodzone środki ascetyczne w oczyszczeniu biernym
Trójca Święta życiem religijnym człowieka
ŚWIĘTOŚĆ – PROGRAM DLA MŁODZIEŻY (ZAKOŃCZENIE)
Świętość jako zakochanie w Bogu
I dodaje we Włocławku, że szkoła i katecheza w niej mają na celu „ukazywać sens życia ludzkiego, prowadzić do świętości, umacniając w Duchu Świętym więź z Chrystusem w drodze do Ojca” [Wszystkie cytaty z Jana Kazania i przemówienia Pawła II na podstawie: IV pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do Ojczyzny, 1-9 czerwca 1991 r., „Dzięki Bogu, ducha nie gaście”, Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, Warszawa 1991.].
Sposoby wejścia na drogi uświęcenia
- Pierwszy akcent: młodość
- Drugi akcent: przezwyciężanie zagrożeń wiary
- Trzeci akcent: modlitwa
- Czwarty akcent: Kościół
Modlitwa w swoich odmianach jest objawieniem poziomu naszej miłości do Boga, a jednocześnie jest prośbą o kontynuację i doskonalenie tej miłości. Wreszcie stoimy nieruchomo wobec Osób Trójcy Świętej, a Duch Święty wiąże na zawsze naszą miłość w osobie Chrystusa z miłością Boga Ojca. Można więc mówić o modlitwie jako o przejawie naszej miłości do Boga, udoskonalonym przez Ducha Świętego.
Ta droga to także modlitwa, która się w nas rozwija, a przede wszystkim miłość, którą Duch Święty udoskonala swoim darem mądrości.
Jak obronić zakochanie w Bogu?
- Jak sami chronimy miłość do Boga?
- Jak Bóg chroni naszą miłość do Niego?
- Dopowiedzmy już tylko, kim jest Chrystus
- Dodajmy zarazem, czym jest miłość jako treść zakochania w Bogu
Umysł i wola wierne prawdzie i dobru chronią naszą miłość do ludzi i Boga, chronią humanizm i religię. W Kościele Chrystus tworzy i udostępnia sakramenty, które swoją mocą i swoim przyjściem do nas w Eucharystii prawdziwie wspierają naszą miłość i wiarę. W Kościele zostajemy uświęceni przez Ducha Świętego, który łączy naszą miłość w osobie Chrystusa z miłością Ojca i trzech Osób Trójcy Świętej.
Miłość to nie tylko uczucie, ponieważ uczucie jest naszą reakcją na obraz cech fizycznych i piękna danej osoby.
