Ι.Β.Στάλιν-Ζητήματα Λενινισμού

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

I. ΣΤΑΛΙΝ

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α

Σημίίαιοη της Ριυσικης "Εκ6οο·ις ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΙΕΙΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

Δ ι α λ έ Ε ο ς πού ί γ ι ν α ν ατό Π α ν ε π ι σ τ ή μ ι ο Σ β ι ρ ν τ λ ό φ ,

στίς ά ρ χ ί ς τοΟ ΆτιρΙλη Ι 9 2 ί Ι - » I. UÎ ίοτοο'.κές ρίζ»ί xsi Asv.vtejio-î 3

II. Ή μί'ιοϊος 9 III. Ή 'χωρία 17 IV. "II βιχτατορία το·3 ιτρ^λιταρικίο« 33 V. Τό αγροτικό ζήτημα 45 VI. Τό έ·)νικό ζήτημα 5S VII. Στρατηγική καί ταχτική 67 VIII. Τό Κόμμα $ 3 IX. Τό cxüX ζττ, ίουλια 97 Η ΟΧΤΟΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΤΑΧΤΙΚΗ ΤΟΝ ΡΟΣΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ Πρόλογος οτό βιβλίο «Στό 6ρύμο τιρίς τον Όχτώβρη<> 100-1 I. Οί έ;ωτ«ρι<!ς >αί èccoteptxsc ουν'ιήκβς χ ή ; Όχτωρρ:-ανής èravaoxaCT,; 100 II. Για χίς ïuo ίΪ·.ομορφί»ς χτ,ς 'OxxioipiavT,; s r a v » c x a

-οτ,ς ή i Ό χ τ ο φ ρ η ς καί ή *)ΐα>ρ!α τής ?·.αρχο·»ς

ir.a-νίοταοτ,ς χοΟ Τρότοκ·. 103 ill Για μβρικβς ϊΐ·.ομορφ·.βς τής ταχτικτ,ς τ·:>ν

IV. ΊΙ Όχτωβριανή έπαναοταοη οαν άπαρχή χαί προϋκό-&»οη τής παγκόσμια; έπανασταοης 131 ΓΙΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ 136-200 I Ό δριομός τοβ λ(ν'.νιαμο3 136 II1. Té χόρ'.ο οτό λινινιομό 138 Iii. Τό ζήτημα ττ,ς «ΐ'.αρχοΟς» ίπαναοτασης 140 IV. Ή προλ«ταρ·.αχή βπαναοταοη χα! ή {'.χτατορία *.οϋ προλ»ταριατου 142 V . Τό Κόμμα χαί ή εργατική οτό ούοτημα ή ; ί ι -χτατορίας τοβ προλ»ταριάτουί 151 VI. Ι ό ζήτημα τής νίχης τοΟ ςοοιαλιομού ο4 μια χώρα 175 VII. Ό αγώνας γ ι α τή νίχη τής βοβιαλιστ'.χής άνοιχο-ί άνοιχο-ί μ η ο η ς 188 ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΑΓΡΟ-ΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΆποΙντησί) ατό σύντροφο Γιαν-σκι 201-213 ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΤΩΧΗΣ ΑΓΡΟΤΙΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΠΡΟ-ΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΟΧΤΩΒΡΗ 'Απάντηση στό σ. Ποκρόφσκι 214-224 Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΧΑΡΑΧΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ Σ τ ά δ ί κ Ί χ ρ ο ν α τοΟ Οχτώβρη 225-234 ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΣΙΤΗΡΩΝ Ά π ' τι) συζήτηση μί τους φοιτητές τοΟ ι ν σ τ ι τ ο ύ τ ο υ τ ώ ν κόκκινων καθηγητών της κομμουνιστικής 'Ακαδημίας κα( τοΟ Π ι ι ν ί π ι σ τ η μ ί ο υ ΣβΕρντλόφ, 28 τοΟ Μάη 1928 235-248 Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΜΕΣΑΙΟ ΑΓΡΟΤΗ 'Απάντηση οτό ϋ ύ ν τ ρ ο φ ο Σ 249-260 ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΞΙΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΟ ΚΚ (μπ) ΤΗΣ Ε Σ Σ Δ Λόγος στην 'Ολομέλεια της Επιτροπής τΡ|ς Μόσχας κα( της ί π ι τ ρ ο π η ς ίλέγχου τής Μόσχας τοΟ ΚΚ ( μ π ) τής ΕΣΣΔ, στ(ς 19 του Οχτώβρη 1928 261-274 ΓΙ "Λ ΤΗ ΔΕΞΙΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ ΣΤΟ ΚΚ (μπ) ΤΗΣ Ε Σ Σ Δ ΛΟγος οτήν Ό λ ο μ ι λ ( ΐ α της ΚΕ καΙ τής ΚΕΕ τοΟ ΚΚ ( μ π ) χι,ς ΕΣΣΔ, τον "Απρίλη του 1929 275-303

L Uta ή ΐυό γραμμις, 77b II. 0( τ α ; ι χ έ ς ά ν α χ α τ α τ ά ξ ί ΐ ς χ α ί οί ΐ ι α φ ω ν ί ί ς μας 282 III. 0( β'.αφα>νί(ς π α ν β ατή γραμμή τής κομμουνιστικής Βκ&νοΟς 290 IV. Οί ΐ ι α φ ω ν ! · ; πανιο ατη γραμμή τής έοωτ·ριχής πολι-τικής 297 β) Για τήν ταξική παλη 298. (;) Για τήν δςυναη τής ταξικής πάλης 30.1. f ) Για τήν άγροτια 307. Î ) Για τή ΝΚΙΙ χα! τις οχέσ·ις τής άγοράς 310. () Γ'.α τό λ · γ ό μ · ν ? «φόρο 6ποτ·λ«ίας» 315. ατ) Για τούς ρυθ-μούς Ανάπτυξης τΙ)ς βιομηχανία; χαί για τις καινούρ-γιες μορφές ούνί·οης 321. ζ ) Ό Ηπουχαριν οα &ββ>-ρ η τ ι χ ί ς 331. η) Π·νταχ&ββ>-ρονο ή Ϊίχ&ββ>-ρονο πλάνο; 339. 6) Τό ζήτημα τΛν απαρμέναν έχτβο·ων 342. ι) Για τγ ουγχέντραοη τβν αιτηρΑν 345. ια) Για τίς έ φ · ί ρ β ί · ς c i συνάλλαγμα χαί για τίς ( ϊ ς α γ α γ έ ς ο'.ττ,ρών 350. V. Ζητήματα κομματικής καθοίήγησης 353 α) Για τό ?ραξιονιαμό τής όμαΐας Μπουχοί ριν 354. fc) Για τή νομιμοφροσύνη χαί τή ουλλογιχή χαΟοίήγηση 356. γ ) Για τόν αγώνα έναντια ατό St;iô κίνδυνο 360. VI. Συμπβρασματα 362 Ό ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΤΡΟΦΗΣ Στήν XII έ π έ κ ι ο τοΟ Όχτιίιβρη 364-377 I. Στόν τομέα τής παραγωγικότητας τής έργασίας 3&5 II. Στόν τομέα τής άνοιχοβόμηαης τής βιομηχανίας 366 ΠΙ Στόν τομέα τής άνοιχοΐόμηαης τής Αγροτικής οικο-νομίας 369 Συμπ·ραοματα 377 '-ΓΙΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ Ε Ι Σ Δ / Λόγος στη ουνδιασκίψη τ ώ ν μαρΕιστών ctbixùiv τής Αγρο-τικής οίκονομίας, στίς 27 τού Δεκίμβρη 1929 37Î-402 I Ί Ι (χωρία τής «Ιοοροκίας» 3?Ο II. Ί Ι (κβρία το3 αυθόρμητου οτή σοσιαλιστική άνοιχο-ίόιιηση 332 III. Ή θ(βρΐα τής «αταθ·ρότητας» « 9 μιχροαγροτ'.χοΰ νοικοκυριού IV. Ή πόλη χαί τό χαριό 390 V . Για τή φύση τόν κολχόζ 39> VI. Οί ταξ'.χβς 4νακατατάξ«ις χαί ή στροφή στήν Γολιτ·.-χη τού Κόμματο; 3 >7 VII. ΐ υ μ π ( ρ α σ μ α τ α 401

ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ Τ Η Σ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Τ Η Σ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ Τ Ο Ν ΚΟΥ-ΛΑΚΩΝ ΣΑΝ ΤΑΞΗΣ 4 0 3 - 4 0 7 ΙΛΙΓΓΟΣ Α Π ΤΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ Tid Td Ζητήματα τοΟ κολχόΖνικου κ ι ν ή μ α τ ο ς 4C8-415 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΟΛΧΟΖΝΙΚΟΥΣ 416-437 ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ TÖN ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Λόγος στήν π ρ ώ τ η π α ν ε ν ω σ ι α κ ή συνδιάσκεψη τιϊιν στελεχών τής σοσιαλιστικής βιομηχανίας, στίς 4 τ ο υ Φλεβάρη 1931 438-448. ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ-ΝΞΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΟΙ-Κ Ο Δ Ο Μ Η Ι Η Σ Λόγος σ τ ή σύσκεψη τιϊιν στελεχών τ ή ς οίκονομίας, στ(ς 23 τοΟ ΊοΟλη 1931 449-473· I. Ή έ ρ γ α τ ι χ ή ί ύ ν α μ η 4 5 0 II. Ό μιοθός \ Α ν Αργατών 452-III. Ό ρ γ α ν ω ο η τής έ ρ γ α ο ΐ α ς 456IV. Το ζ ή τ η μ α τΑν τ · χ ν ι χ β ν ί ι α ν ο ο υ μ 1 ν « ν τής π α ρ α γ ω -γ ή ς πο6 β-γήκαν άπό τήν έ ρ -γ α τ ι χ ή ταςη 4 6 0 V . Έ ν ί » ί ξ » ι ς οτροφής οτοός «όχλους τΑν παλιΑν τ · χ ν ι -χΑν-8ιανοουμίναν τής π α ρ α γ ω γ ή ς 464-VI. Γιά τήν 4 ρ χ ή τ ή ς Αποβοτιχότητας τΑν ίπιχ·ιρήο*α>ν 4 6 7 VII. Να Βουλ·6ουμ· p i καινούργιο τρόπο, να ίιιυθ&νουμ* μ ΐ καινούργιο τρόπο 470· ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΥ Γράμμα σ τ ή σύνταΕη τοΟ περιοϋικοΟ «Προλεταριακή Ε π α ν ά -σταση» 474-488-ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ474-488-ΤΑ ΤΟΥ Π Ρ Ω Τ Ο Υ ΠΕΝ474-488-ΤΑΧΡΟΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΕΙσήγηση στήν κ ο ι ν ή 'Ολομέλεια τής ΚΕ καΙ τί^ς ΚΕΕ τ ο ύ ΚΚ ( μ π ) τής Ε Σ Σ Δ , στΙς 7 τοΟ Γενάρη 1933 489-535 I. Ή ί κ θ ν ή ς οημαοία τ ο ί π ι ν τ α χ ρ ο ν ο υ ο χ · ϊ ; ο υ 48·* II. Τό βαοιχό χ α ΐ ή χ ο ν τοΟ π«ντάχρονου ο χ · ί ί ο υ χι ό δρό-μος γ ι α τήν π ρ α γ μ α τ ο π ο ί η ο ή του 4Ç8 III. Τα ά π ο τ ι λ ί ο μ α τ α τοΟ π ι ν τ α χ ρ ο ν ο υ ο χ · ΐ ί ο υ es T i c c t -ρα χρόνια οτόν τομέα τής βιομηχανίας 503-IV. Τα ά π ο τ ι λ έ ο μ α τ α τοΟ π(νταχρονοΐ) οχ·8ίου p i c a o i x j o c i p a χ ρ ί . ι α οτόν τ ο μ ί α τής αγροτικής οίχονομίας 51 V

V . ΐ ά άποτιλέοματα τοβ πεντάχρονου μέσα oé τέοοιρα χρόνια οτόν τομέα τής χαλυτέριυοης τής Αλιχής χ α · ιάαταοης τβν ί ρ γ α τ ώ ν χαί των άγροτβν 518· VI. Τά ά π ο τ ι λ ί ο μ α τ α τοβ πιντάχρονου μίοα oé τέοοιρα χρόνια οτόν τομέα τής έμποριυματιχής κυκλοφορίας άναμ·οα οτήν πόλη χαί οτό χωριό 52> VII. Τα άποτιλέοματα τοβ πινταχρονου μίοα oé τέοοιρα χρόνιπ οτόν τομέα τής πάλης έ/άντια οτα Απολιίμ-ματα τβν ί χ ί ρ ι χ Α ν ταξκον 527 XIII. Ι'ινιχα ουμπιραοματα 531 ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ Λόγος στήν κοινή 'Ολομέλεια τής ΚΕ Val τής ΚΕΕ τοΟ ΚΚ ( μ π ) τής ΕΣΣΔ. οτίς Μ τοΟ Γ ί ν ά ρ η 1933 534-548 Λ Ο Γ Ο Ι I T Ö ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΟΥΝΤΑΡΝΙΚΩΝ ΚΟΛΧΟΖ-ΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ 19 τοΟ Φλίβάρη I9J3 549-565 I. Ό !ρόμος των κολχόζ t î v a i 6 μοναί'.χα οαοοτός {ρόμος 5491 II. Τό πιό άμβοο καθήκον μας civai να χανουμ* βλους τους χολχόζν'.χοος (ϋπορονς 557 III. Ό ρ ι ο μ ί ν ι ς παρατηρήο*-.; Î 6 0 ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ XVII ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ Δ Ρ Α -ΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚ (μπ) ΤΗΣ Ε Σ Σ Δ 26 τοΟ Γενάρη 1934 566-647 I. Ί Ι ο υ ν ι χ ι ς ό μ ι ν η χρίοη τοβ παγχόομιου καπιταλισμού χαί ή έςωτ»ρ·.κή θίοη τής Σοβιιτ'.χής 'Κναιοης 566 1. Ή π ο ρ ι ί α τής ο'χονομιχής χρίοης οτίς καπιταλιστι-κές χ β ρ ι ς 567. 2. Ή ΐςυνοη τής πολιτικής χαταοταοης οτίς χ α π ι τ α λ ι ο τ ι χ ι ς χωρβς 573. 3. Οί οχέοβ'.ς à v a -;κοα οτήν Κ2ΣΛ χ α ! οτα χ α π ι τ α λ ι ο τ ι χ α κράτη 530. II. Ή ουν(χ:ζόμ*νη ί ν ο ί ο ς τής λ α ΐ χ ή ς οίχονομία; χαί ή ίβατιρ'.χή χαταοταςη τής ΕΣΣΑ 585 1. Ή άνοίος τής βιομηχανίας 589. 2. Ή i / 0 Î 0 i τής αγροτικής οικονομίας 595. 3. Ή άνοβος τής ύλιχής χαταοταοης χαί το·3 πολιτ'.ομοβ τβν έργαζομίνων 609. 4. Ή ίνοίος τής έμποριυματιχής κυκλοφορίας χαί οί μιταφορές 614. III. Τό Κόμμα 6 2 0 1. Ζητήματα Ι ΐ ι ο λ ο γ ι κ ή ς χαί πολιτικής χαθοβήγηοης 621. 2. Ζητήματα όργανατ'.χής καθοίήγηοης 635. Ά ν τ ! τιλιχοβ λόγου 647

ΛΟΓΟΣ Σ ΓΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ ΤΟΥ ΚΡΕΜΛΙΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ! ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ 4 τοΟ Mdn 1935 643-654 ΛΟΓΟΣ Σ Τ Η ^ ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΝ2ΣΙΑΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΣΤΑΧΑ-ΝΟΦΙΚΩΜ 17 του Νοέμβρη 1935 655-671 1. Ή αημαοία τοβ οταχανοφιχοβ κινήματος 655 2. Οί ρ ί ζ ι ς τοΟ οταχανοφ'.χοΟ κινήματος 660 3. Καινούργιοι δνίρωποι-χαινούργιις τ · χ ν . χ έ ς νόρμις 66"^ 4. Τα άμισα χαθ-ήχοντα 668 5. Δυο λόγια 670 ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΖ Ε Σ Σ Δ ΕΙσήγηση στό VIII έκτακτο Πανίνυυαιαχό Συνέδριο τ ώ ν Σοβιέτ, στίς 25 τοΟ Νοέμβρη 1936 672-706 I. Ή ουγχρότηοη τής ουνταγματ-.κής έπιτροπής χα( τα καθήκοντα της 672 II. 0{ Αλλαγές πού ϊγ'.ναν οτή ζωη τής ΕΣΣΛ οτό ίιαστη-μα τής π · ρ ι 4 ί ο υ α π ' τό 1924 δις "ό 1936 673 III. 0( βασιχές Ιίιομορφ(ις το3 οχιδίου τ : 3 Συνταγματος 681 IV. Ή 4οτιχή κριτική τοβ σχι?!ου 2υντ«γματος 68* V. Τροπολογί»ς χαί προσθήχβς cxo ο χ ί ΐ ι ο ΣυνταγματοΓ 6?4 VI. Ί Ι σημασία τοΟ νέου Συνταγματος τής ΕΣ2Λ 705 ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΛΕΧΤΙΚΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΛΙΣΜΟ Σεπτέμβρης* 1938 707-740 ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ XVIII ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑ-ΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚ ( μ π ) τ ή ; Ε Σ Σ Δ 10 τοΟ Μάρτη 1939 741-SOI I. Ή ί ι ι θ ν ή ς θέση τής Σοβιιτιχής "Ενωσης 741 1. Ή νέα οικονομική χρ(ση στις χαπιταλ'.ςτιχές χ Α ρ ι ς . Ί Ι ί ; υ ν ο η τής πάλης γ ι α αγορές χατανάλωοης, γ ι α π η -γές πρώτων ϋλβν, γ ι α νέο ϊαναμο(ραομα τοϋ κόσμου 742. 2 Ή δςυνοη τής ϊ'.ιθ-νοΟς πολιτικής χ α τ ι ο τ α ο η ς . Ή χαταριυση το Ο μιταπολβμιχοΟ συστήματος τΑν cuv'It,-* δ ν βϊρήνής. Ή αρχή το·3 vieu (|ΐπ«ριαλι.('.χο3 πολέ-μου 746. 3. Ή Σοβιιτιχή "Ενωοη χαί ο( καπιταλιοτι-χές χΑρις 752.

II. Ή ίσα>τ·ρ:κή κατάσταση τής Σοβιιτικής Έ ν α ο η ς 754 I. Ή παραπέρα δνοίος τής βιομηχανίας καί τ{]( Αγρο-τικές οίκονομίας 755. 2. Ή παραπέρα 4νο8ος τής ΰλικί,ς καί έκπολιτιοτικής κατάστασης τοΟ λαοΟ 769. 3. Ή παραπέρα οτ·ρέα>οη τοϊ ΣοβιιτιχοΟ χαθιοτΑτος 774 I I I . Τό παραπέρα Βυναμαμα το® ΕΚ (μπ) χής ΕΣΣΔ 777 I. Μέτρα γιά τήν καλυτέριυοη τής ο6νθ·οης τοΟ Κόμ-ματος, ή Βιαίριοη τβν όργανώο·α>ν οέ μικρότ»ρ»ς, τό πληοίαομα τβν κα8ο&ηγητικ0ν όργανον οτή Βουλ'.α τής βάσης 779. 2. Ή έπιλογή τβν οτ«λ«χών, ή άνά-ί · ι ϊ ή τους, ή κατανομή τους 7β1. 3. Ή κομματική προπ α γ α ν ί α . Ή μαρξιστική λινινιστική β ι α προπ α ι ΐ α γ ώ γ η οη τβν μ ι λ β ν τοΟ Κόμματος καί τβν Εομματικβν ο τ · -λ ι χ β ν 784 4. Μιρικά ζητήματα θ(ο>ρίας 788.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ Ή τωρινή ένύέχατη ιχδοοη τών „Ζητημάτων Atvivt-ομοϋ" διαφέρει άπό τη δέκατη ιχδοοη μέ τ·> δτι σνμπληρώίΉ)-χε μέ νέες Ιργαοίες πού ίχουν λιγότερο η περιοαότερο Ιπίκαιρη σημασία. 01 έργααίες αυτές είναι: 1. ,,'Ο λόγος ατά άνάχτ ορα τοϋ Κρεμλίνου στ ην τελετή των άποφοίτων in τίς Άχα&ημίες τοϋ Κόχκινου Στράτου" {4 τοϋ Μάη 1935). 2. ,,'Ο λόγος στήν πρώτη Πανενο>σιαχή σύσκεψη τών ατα-χανοφιχών" (17 τον Νοέμβρη 1935). 3. ,,Γιά τό σχέδιο τοϋ Συντάγματος της "Ενωσης τών Σ Σ Δ" (ΕΙσήγηση στό ΥΙΙΙο ϊχταχτο Πανενωσιακό Συνέδριο τών Σοβιέτ οτίς 25 τοϋ Νοέμβρη 1936). 4. ,,Γιά τό διαλεχτιχό χαί ίστοριχό υλισμό" (ίργασία τοϋ συντρόφου t Στάλιν που τήν ίγραψε γιά τή „Σύντομη 'Επιτομή της Ιστορίας τοϋ ΚΚ (μπ) της ΕΣΣΛ", Σεπτέμβρης 1938). 5. ,,'Η "Εκθεση στό Χ ΥΙΙΙο Συνέδριο τοϋ Κόμματος- γιά τη δράση της ΚΕ τοϋ ΚΚ (μπ) της ΕΣΣ4" (10 τοϋ Μάρτη 1939). Γιά νά διατηρηθεί τό προηγούμενο μέγεθος τοϋ βιβλίου <$£ν περιέχονται στήν τωρινή Ιχδοοη τών „Ζητημάτων Λενι-αμου ' οί παρακάτω έργααίες πού περιέχονται στη δέχαχη Ικδοοη: „Συζήτηση μέ τήν πρώτη άμεριχάνιχη έργατιχή άντιπροσω~ πεία , , 'Εκθεση της Κεντρικής Έπιτροτιης στό ΧΥΙο Συνέδριο τοϋ ΚΚ (μπ) της ΕΣ Σ Δ" χαί „Συζήτηση μέ τόν Λγγλο συγ-γραφέα Χ. Δ. Ουέλς." 01 άλλαγές αυτές ëyivav μέ τή σνγχατάθεση του ονγγραφέα. ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ TOT ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΤ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ Π Ο Τ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΣΒΕΡΝΤΛΟΦ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ 1924 7Yc άφίΓρώνω or»/ αζρατοΐο· για π ρ (Κ ιιμήν ι or Arm 1 ΣΤ I UN (Η βάσε;; τοο λενινισμού—τό θέμα είναι μεγάλο. Γιά νά τό εξαντλήσεις θά χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο. Κάτι περισσό-τερο, Οά χρειαζόταν ολόκληρη σειρά άπό βιβλία. Γι' αύτό οι διαλέξεις μου δε μπορούν, φυσικά, νά είναι μιά έξαντλητική εκθεση τοΰ λενινισμού. Στήν καλύτερη περίπτωση, μπορούν vä-ναι μόνο μιά συμπυκνωμένη περίληψη των βάσεων τού λενινι-σμού. Παρ' δλα.αοτά, νομίζω πώς θάναι ώφέλιμο νά κάνω αδ-τή αδ-τήν περίληψη, γιά νά δόσω μερικά βασικά σημεία, πού είναι απαραίτητα σάν άφετηρία γιά μιά άποτελεσματική μελέτη too λενινισμού. Τό νά εκθέσεις τίς βάσεις τοΰ λενινισμού, δε θά πεί, ακόμα, νά εκθέσεις τί; βάσεις ττ)ς κοσμοθεωρίας τοΰ Λένιν. "Οσον άφο-pä τήν εχταση τους, ή κοσμοθεωρία τού Λένιν καί οί βάσβις τού λενινισμού, δέν είναι τό Γδιο πράγμα. 'Ο Λένιν είναι ξιστής καί ή βάση τϊ)ς κοσμοθεωρίας του είναι βέβαια ό μαρ-ξισμός. Ά π ' αύτό όμως δέ βγαίνει καθόλου τό συμπέρασμα, πώς γιά νά δόσεις μιάν δκθεση τοΰ λενινισμού, πρέπει ν' άρχί-σεις άπό τήν ίκθεση των βάσεων toù μαρξισμού, Τό νά έκθέάρχί-σεις τό λενινισμό σημαίνει, νά έχθέσεις εκείνο τό ιδιαίτερο καί τό καινούργιο, πού όπάρχει στά Ιργα τού Λένιν, έκείνο πού Ιδο-σε ό Λένιν στό κοινό θησαυροφυλάκιο τού μαρΕισμού καί πού φυσικά, συνδέεται μέ τ' ονομά του. Καί μόνο μ' αύτη τήν έν-νοια θά μιλήσω στ£c διαλέξει; μου γιά τί; βάσει; του λενινισμού. TE είναι λοιπόν ό λ.νινιομός; Μ ερικοί λένε πώς ό λενινισμός είναι ή έφαρμογή τοΰ μαρ-ξισμού στί; ιδιόμορφες συνθήκες της ρούσικης πραγματικότητας. 'Ο ορισμός αύτό; έχει μιά δόση άπό τήν άλήθεια, απέχει όμως πολύ άπό τό νά εξαντλεί δλη τήν άλήθεια. Είναι σωστό 2τι ό Λένιν έφάρμοσε τό μαρξισμό στη ρούσικη -ραγματικότητα,

2 I. Σ τ ά λ ι ν χαί τον εφάρμοσε μαστορικά. "Αν όμως ό λενινισμός ήταν μό-νο ή εφαρμογή τού μαρξισμοί» στις ιδιόμορφες συν^ΐ,κες τί,ς Ρωσίας, τότε θά ήταν §να καθαρά εθνικό, χαί μόνο εθνικό, Ινα καθαρά ρωσικό, και μόνο ρωσικό φαινόμενο. "Ομως εμείς ξέρου-με ότι ό λενινισμό; δέν είναι μόνο ρωσικό φαινόμ3νο, άλλα διεθ-νές φαινόμενο πού Ιχει τ£ς ρίζες τοο α' ολη τή διεθνή εξέλι-ξη. Γι* αύτό νομίζω πώς ό όρισμός αυτός είναι μονόπλευρος. "Αλλοι λένε πώς 6 λενινισμός είναι ή άναβίωση των επανα-στατικών στοιχείων τού μαρξισμού τού 1840-1850, σέ διάκρι-ση άπό τό μαρξισμό των κατοπινών χρόνων, πού είχε τάχα γί-νει μετριοπαθής, μή επαναστατικός. "Αν παραβλέψουμε αυτό τόν άνοστο καί χυδαίο χωριομό της διδασκαλίας τού Μάρξ οέ δυό μέ-ρη, σέ Ιπαναστατικό καί σέ μετριοπαθή, τότε θά πρέπει νά πα-ραδεχτούμε πώς άκόμα καί σ' αύτό τόν ολότελα άνεπαρκί, καί μή ικανοποιητικό ορισμό υπάρχει μιά δόση άπό τήν άλή-θεια Αυτή ή δόση από τήν άλήάλή-θεια είναι ότι ο Λένιν πραγ-ματικά ξαναζωντάνεψε τό επαναστατικό περιεχόμενο τοϋ μαρξι-σμού, πού τό είχαν καταχωνιάσει οί όππορτίυνιστές τί,ς Ιίης Δι-εθνούς. Μά αύτό είναι μόνο Ινα μέρος άπό τήν άλήθεια. "Ολη ή άλήθεια γιά τό λβνινισμό βρίσκεται στό γεγονός οτι ο λενινι-σμός δχι μονάχα ξαναζωντάνεψε τό μαρξισμό, μά εκανε άκόμα ένα βήμα προς τά μπρος, άναπτΰσσοντας παραπέρα τό μαρξι-σμό, μέσα στις καινούργιες συνθήκες τοϋ καπιταλισμού καί τής ταξικής πάλης τοϋ προλεταριάτου. Τί είναι λοιπόν τελικά ο λενινισμός; "Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός τής εποχές του ίμπεριαλι-,σμού καί τή; προλεταριακές επανάστασης. 'Ακριβέστερα: ό λενινι-σμός είναι ή θεωρία καί ή ταχτική τής προλεταριακής επανά-στασης γενικά, ή Θεωρία καί ή ταχτική τής διχτατορίας τού προλεταριάτου ειδικά. 'Ο Μάρ£ καί ό Ένγκελς έδρασαν στήν προεπαναστατική πϊρίοδο (ίχουμε ΰπέψη μας τήν προλεταριακή έπανάσταση), δταν δεν υπήρχε άκόαα άναπτυγμένος ιμπεριαλι-σμός, στήν περίοδο πού οί προλετάριοι προετοιμάζονταν γιά έπανάστιση; στήν περίοδο πού ή προλεταριακή έπανάσοαση δεν εΙχ3 γίνει άκόμα άμεσα καί πραχτικί άνίπόφευχτη. Ό Λένιν όμως, μαθητής τού Μάρξ χαί τού "Βνγκελς, Ι'δρασε στήν πε-ρίοδο τού άναπτυγμένου ιμπεριαλισμού, στήν πεπε-ρίοδο πού άνα-πτυσσόνταν ή προλεταριακή επανάσταση, όταν ή προλεταριακή επανάσταση είχε κιόλα; νικήσει σέ μιά χώρα, οταν είχε

συν-r i d τ(ς βάσεις τοΟ λενινισμού 3 τρίψει τήν άστική δημοκρατία χαί είχε έγκαινιάσει τήν έποχή •rtjc προλεταριακής δημοκρατίας, τήν έποχή των Σοβιέτ. Νά γιατί ό λενινισμός είνα: ή παραπέρα άνάπτυξη τοϋ μαρξισμού. Τονίζουν συνήθως τόν έξαιρετικά μαχητικό, τόν έξαιρετικά επαναστατικό χαραχτήρα τοϋ λενινισμού. Αυτό είναι πέρα γιά πέρα σωστό. Αύτή όμως ή Ιδιομορφία του λενινισμοό έξηγείται μέ δυό αίτιες: Πρώτα, γιατί ό λενινισμός βγήκε άπό τήν προ-λεταριακή έπανάστάση καί δέ μπορεί παρά νά φέρει τή σφρα-γίδα της. Δεύτερο, γιατί άναπτύχθηκε καί δυνάμωσε μέσα στις συγκρούσεις μέ τόν όππορτουνισμό της ΙΙης Διεθνούς, σ^ήν πά-λη ένάντιά του, πού ήταν καί είναι ή απαραίτητη προΟπόθβση γιά νά πετύχει ό άγώνας ένάντια στόν καπιταλισμό. Δέν πρέ-πει νά ξβχνάμε 8τ: άνάμβσα στό Μάρξ και τόν Έ ν γ χ ε λ ς άπό τό ëva μέρος, καί στό Λένιν άπό τό άλλο, μεσολαβεί μιά ολό-κληρη περίοδος όπου κυριαρχούσε άδιαίρετα ό όππορτουνισμός τής Πης Διεθνούς καί ότι δ άμείλιχτος άγώνας ενάντια του, δέ μπορούσε παρά νά άποτελεί ενα άπό τά σπουδαιότβρα καθήκον-τα του λενινισμοό. I 01 ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ TOT ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΤ Ό Λενινισμός άναπτϋχθηκε καί διαμορφώθηκε μέσα στίς συν&ήκες τοϋ ιμπεριαλισμού, όταν οί ίντιθέσεις του καπιταλι-σμού είχαν φτάσβι στό άκρότατο σημείο, δταν ή προλεταριακή έπανάαταση είχε γίνει ζήτημα άμεσης πραχτικής δράσης, δταν ή παλιά περίοδος τι,ς προετοιμασίας τ?,ς εργατικής τάξης γιά τήν έπανάσταση τέλειωσε καί πέρασε στήν καινούργια περίοδο τής άμεσης έφόδου ένάντια στόν καπιταλισμό. Ό Λένιν ονόμαζε τόν ιμπεριαλισμό «καπιταλισμό πού πε-θαίνει». Γιατί; Γιατί ό ιμπεριαλισμός οδηγεί τίς αντιθέσεις τοϋ καπιταλισμού ως τό άνώτατο σημείο, ώς ·τά άκρινά δρια του πού υστέρα άπ' αύτα άρχιζε: ή ε-ανάσταση. Ά π ' αύτές τίς άντιθέσεις -ρέπει νά θεωρούνται σάν σπουδαιότερες οί τρεις παρακάτω: Ή π ρ ώ τ η ά ν τ ί θ ε σ η , είναι ή αντίθεση άνάμεσα στήν Ιρ-γααίζ καί τό κ$φά/ αιο. '(I ,μπεριαλισμός είναι ή παντοδυναμία των μονοπωλιακών τραστ καί συνδικάτων, τών τρα-εζών καί τής

I. Σ τ fi λ ι ν χρηματιστικής ολιγαρχίας στις βιομηχανικές χώρες. Στήν πάλη μέ αύτη τήν παντοδυναμία οί συνηθισμένες μέθοδες τϊ,ς εργα-τικής τάξης—επαγγελματικά συνδικάτα καί συνεταιρισμοί, κοι-νοβουλευτικά κόμματα καί κοινοβουλευτική πάλη—άποδείχτηκαν τελείως άνεπαρκείς. "II πρέπει νά αφεθείς στό Ιλεος τού κε-φαλαίου, νά φυτοζωεΐς όπως πρώτα καί νά πάρεις τόν κατήφο-ρο, ή ν' άρπάξεις ενα καινούργιο όπλο. Έτσι βάζει τό ζήτημα ό ιμπεριαλισμός μπροστά στά εκατομμύρια τού προλεταριάτου. 'Ο ιμπεριαλισμός οδηγεί τήν εργατική τάξη στήν επανάσταση. Ή δ ε ύ τ ε ρ η ά ν τ ί θ ε σ η , είναι ή αντίθεση ανάμεσα στις διάφορες χρηματιστικές ομάδες καί στίς ιμπεριαλιστικές δυνά-μεις στήν πάλη τους γιά πηγές πρώτων όλων, γιά ξένα εδάφη. Ό ιμπεριαλισμός είναι έξαγωγή κεφαλαίοι) στίς π/(γές πρώ-των όλων, λυσσασμένος άγώνας γιά τή μονοπωλιακή κατοχή αυτών τών πηγών, άγώνας γιά τό ξαναμοίρασμα τού μοιρα-σμένου πιά κόσμου, αγώνας πού διεξάγουν μέ ιδιαίτερη μανία οΐ νέες χρηματιστικές ομάδες καί δυνάμεις πού ζητούν αίά «θέση κάτω άπό τόν ήλιο», ένάντια στίς παλιές ομάδες καί δυνάμεις πού κρατούν γερά όσα έχουν άρπάξει. Ό λυσσασμένος αυτός άγώνας ϊνάμβσα στίς διάφορες ομάδες τών καπιταλιστών, εχει τούτο τό αξιοσημείωτο, δτι περικλείνει σάν άναπόφευκτο στοιχείο τούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τούς πολέμους γιά τήν κατάχτηση ξένων εδαφών. Τό γεγονός αύτό είναι μέ τή σειρά του άξιοσημείωτο, γιατί οδηγεί στήν άμοιβαία έςαοθένιση τών ιμπεριαλιστών, στήν Εξασθένιση τών θέσεων τού καπιταλισμού γενικά, γιατί φέρνει πιό κοντά τή στιγμή τής προλεταριακής Επανάστασης, γιατί οδηγεί στήν πραχτική άνάγκη αυτής τής Επανάστασης. Ή τ ρ ί τ η ά ν τ ί θ ε σ η , είναι ή άντίθεση άνάμεσα στή χούφτα τών κυρίαρχων «πολιτισμένων» εθνών καί στίς Ικατον-τάδες έκατομμόρια τών άποικιακών καί Εξαρτημένων^ λαών του κόσμου. Ό ιμπεριαλισμός είναι ή πιό ξετσίπωτη Εκμετάλλευση καί ή πιό άπάνθρωπη καταπίεση τών εκατοντάδων εκατομμυ-ρίων άνθρώπων του πληθυσμού τών άπέρανταΚ αποικιών καί τών εξαρτημένων χωρών. Ή άπόσπαση όπερκερδών—αύτός είναι ό σκοπός· αυτής τής Εκμετάλλευσης καί καταπίεσης. Ό ιμπερια-λισμός όμως, εκμεταλλευόμενος αύτές τίς χώρες, είναι υποχρε-ωμένος νά φτιάχνει εκεί σιδηροδρόμους, φάμπρικες καί εργοστά-σια, βιομηχανικά καί εμπορικά κέντρα. Καί τά άναπόφευκτα άπο:ελέσματα άπό αυτή τήν «πολιτικής ε.'ναι: ή εμφάνιση τής

f i d τ ί ς βάσεις τοΟ ΧενινισμοΟ 5 τάξης των προλετάριων, ή γέννηση μιάς ντόπιας διανόησης, τό ξύπνημα τής έθνικής συνείδησης, τό δυνάμωμα τού άπελευθερω-τικοϋ κινήματος. Αύτό τό δείχνει δλοτάνερα τό δυνάμωμα τού επαναστατικού κινήματος σ' ολες, χωρίς έξαίρεση, τίς Αποικίες καί τίς εξαρτημένες χώρες. Τό γεγονός αύτό βίνα: σπουδαίο γιά τό προλεταριάτο, γιατί υποσκάφτει στή ρίζα τους τίς θέ-σεις τοϋ καπιταλισμού, καί μετατρέπει Ιτσι τίς άποικίβς καί τίς Εξαρτημένες χώρες άπό έφεδρείες τού ιμπεριαλισμού σέ Ιφεδρείβς τής προλεταριακής επανάστασης. Αυτές είναι γενικά οί κύριες άντιθέσεις τού ιμπεριαλισμού, πού μετάτρβψαν τόν παλιό καπιταλισμό πού «άνθιζε», σέ κα-πιταλισμό πού πεθαίνει. 'il σημασία τοϋ ιμπεριαλιστικού πολέμου, πού ξέσπασε πρίν δέκα χρόνια, βρίσκεται Ανάμεσα στ' άλλα καί στο γεγονός δτι συγκέντρωσε ολες αύτές τίς αντιθέσεις α' ίνα κόμπο και τίς Ιριξε στήν πλάστιγγα Επιταχύνοντας καί διευκολύνοντας τίς Επαναστατικές μάχες τού προλεταριάτου. Μ* άλλα λόγια, ό ιμπεριαλισμός δέν οδήγησε μόνο στό γε-γονός δτι ή επανάσταση Ιγινε πραχτικά άναπόφευχτη, μά καί δημιούργησε τίς εύνοΐκές συνθήκες γιά τήν άμεση Εφοδο ενάντια ατά φρούρια τοϋ καπιταλισμού. Αύτή ήταν ή διεθνής κατάσταση πού γέννησε τό λενινισμό. Καλά όλα αύτά, θά μας πούν, μά τί θέση Ιχει Ιδώ ή Ρωσία, πού δέν ήταν καί δέν μπορούσε νάναι ή κλασική χώρα τοϋ ιμπεριαλισμού; Τί σχέση εχει μ' αύτά ό Λένιν, πού δούλεψε πρίν άπ' ολα στή Ρωσία καί γιά τή Ρωσία; Γιατί άκριβώς ή Ρωσία Ιγινε ή Ιστία τοϋ λενινισμού, ή πατρίδα τής θεωρίας καί τής ταχτική; τής προλεταριακής Ιπανάστασης; Γιατί ή Ρωσία ήταν ό κόμπος όλων αύτών τώ" αντιθέσεων τοϋ ιμπεριαλισμού. Γιατί ή Ρωσία Ιγκυμονούσε τήν έπανάσταση περισσότερο άπό κάθε άλλη χώρα καί Ιτσι μόνο αύτή ήταν σέ θεση νά λύ-σει τίς άντιθέλύ-σεις αύτές μέ Ιπαναστατικό δρόμο. "Ας αρχίσουμε άπό τό γεγονός δτι ή τσαρική Ρωσία ήταν ή Ιστία κάθε λογής καταπίεσης—καί καπιταλιστικής, καί άποι-κίακής, καί στρατιωτικής—στήν πιό άπάνθρωπη καί πιό βάρβα-ρη μορφή της. Ποιος δέν ξέρει πώς στή Ρωσία ή παντοδυναμία τού κεφαλαίου Ισμιγε μέ τό δεσποτισμό τού τσαρισμού, ή έπι-θετικότητα τού ρωσικού έθνικισμού μέ τίς φρικαλεότητες τού τσαρισμού σέ βάρος τών μή ρωσικών λαών, ή Εκμετάλλευση

6 I. Σ τ d λ ι ν ολόκληρων περιοχών τής Τουρκίας, τής Περσίας, τής Κίνας, μέ τό αρπαγμα αύτών των περιοχών άπ' τόν τσαρισμό μέ κατα-χτητικό πόλεμο; Ό Λένιν είχε δίκιο δταν έλεγε δτι ό τσαρι-σμός ε,ίναι ένας «στρατιωτικο-φεουδαρχικός ιμπεριαλιτσαρι-σμός». Ό τσαρισμός άποτελούσε τό σημείο δπου συγκεντρώνονταν οί πιό άρνητικές πλευρές τοϋ ιμπεριαλισμού, υψωμένες στό τετράγωνο. Παρακάτω. Ή τσαρική Ρωσία ήταν ή μεγαλύτερη εφεδρεία το'"> δυτικού ιμπεριαλισμού, δχι μονάχα μέ τήν έννοια πώς άφι-νε ελεύθερη τήν εΓαοδο στό ξένο κεφάλαιο, πού κρατούσε στά χέρια του τόσο άποφασιστικούς τομείς τής λαϊκής οικονομίας τής Ρωσίας, όπως τίς καύσιμες Ολες καί τή μεταλλουργία, μά καί μέ τήν έννοια δτι ή Ρωσία μπορούσε νά προμηθεύει στούς ιμπεριαλιστές τής Δύσης εκατομμύρια στρατιώτες, βυμηθήτε τό ρωσικό στρατό τών 12 έκατομμύριων πού έχυνε τό αίμα του στά ιμπεριαλιστικά μέτωπα, γιά νά έξασφαλίσει ιλιγγιώδη κέρδη στούς άγγλογάλλους καπιταλιστές. 'Ακόμα, ό τσαρισμός δεν ήταν μονάχα τό μαντρόσκυλο τοϋ ιμπεριαλισμού στήν 'Ανατολική Εύρώπη, μά καί δ πράχτο-ρας τού δυτικού ιμπεριαλισμού, γιά νά εισπράττε: μέ τή βία άπό τόν πληθυσμό έκατοντάδες Ικατομμύρια τόκους γιά τά δά-νεια πού τού έδιναν στό Παρίσι, στό Λονδίνο, στό Βερολίνο καί στις Βρυξέλλες. Τέλος, δ τσαρισμός ήταν ό πιό πιστός σύμμαχος τού δο-τικού ιμπεριαλισμού γιά τό μοίρασμα τής Τουρκίας, τής Περ-σίας, τής Κίνας κλπ. Ποιος δεν ξέρει πώς ό ιμπεριαλιστικές πόλεμος διεξήχθηκε άπό τόν τσαρισμό σέ συμμαχία μέ τούς ιμπεριαλιστές τής Άντάντ καί πώς ή Ρωσία ήταν Ινας ούσια-στ:κός παράγοντας σ' αυτόν τόν πόλεμο; Νά γιατί τά συμφέροντα τού τσαρισμού καί τού δυτικού ιμπεριαλισμού μπλέκονταν μεταξύ τους καί, σέ τελευταία άνά-λυση, συγχωνεύονταν στό ένιαίο κουβάρι τών συμφερόντων τού ιμπεριαλισμού... Μπορούσε τάχα ό ιμπεριαλισμός τής Δύσης \ά τό πάρει άπόφαση δτι έχασε ίνα τόσο ισχυρό στήριγμα στήν 'Ανατολή καί μιά τόσο πλούσια έφεδρεία δυνάμεων καί μέσων, σάν τήν παλιά τσαρική, άστική Ρωσία, χωρίς >/ά επιχειρήσει μέ δλες του τίς δυνάμεις νά διεξάγει θανάσιμο άγώνα ενάντια στήν έπανάαταση τής Ρωσίας, γιά νά υπερασπίσει καί νά δια-τηρήσει τόν τσαρισμό; Φυσικά δέ μπορούσε! Ά π ' αυτά δμως βγαίνει πώς δποιος ήθελε νά χτυπήσει τόν τσαρισμό, σήκωνε άναπόφευχτα τό χέρι του ένάντια στόν

ίμ-f i d τ ι ς ßdceii του λένινιομού 7 περιαλισμό, οποίος ξεσηκωνόταν Ενάντια στόν τσαρισμό, επρε-πε νά ξεσηκωθεί καί Ενάντια στόν ιμεπρε-περιαλισμό, γιατί οποίος θ' ανάτρεπε τόν τσαρισμό, ίπρεπε νά άνατρέψει καί τόν ιμπερι-αλισμό, 4ν πραγματικά σκεφτόταν οχι μονάχα νά τσακίσβι τόν τσαρισμό, μά καί νά τόν άποτβλειώσει πέρα γιά πέρα. "Ετσι, ή επανάσταση ένάντια στόν τσαρισμό πλησίαζε πολύ στήν Επανά-σταση ένάντια στόν ιμπεριαλισμό, στήν προλεταριακή επανάστα-ση κι ίπρεπε νά μετεξελιχθεί α* αύτήν. Στό μεταξύ ατή Ρωσία φούντωνε ή πιό μεγάλη λαϊκή επα-νάσταση μέ επικεφαλής τό πιό Επαναστατικό προλεταριάτο τσύ κόσμου, πού είχε στή διάθεση του ενα τόσο σοβαρό σύμμαχο σάν τήν Επαναστατική άγροτιά τής Ρωσίας. Χρειάζεται μήπως νά άποδείξουμε ότι μιά τέτια Επανάσταση δέ μπορούσε νά σταματήσει στή μέση του δρόμου, δτι σέ περίπτωση Επιτυχίας επρεπε νά τραβήξει παραπέρα, υψώνοντας τή σημαία τής Εξέγερ-σης Ενάντια στόν ιμπεριαλισμό; Νά γιατί ή Ρωσία Ιπρεπε νά γίνει ό κόμπος τών αντιθέ-σεων του ιμπεριαλισμού, οχι μονάχα μέ τήν έννοια δτι ο£ άντι-θέσεις αύτές φανερυινονταν ευκολότερα άκριβώς στή Ρωσία, Επειδή είχαν Εκεί Εξαιρετικά άποκρουστικό και άνυπόφορο χα-ραχτήρα, καί οχι μονάχα γιατί ή Ρωσία ήταν σπουδαιότατο στήριγμα του Δυτικού ιμπεριαλισμού, πού συνέδεε τό χρηματι-στικό κεφάλαιο της Δύσης μέ τίς άποικΐες τής Ανατολής, μά καί γιατί μόνο στή Ρωσία ύπήρχε Εκείνη ή πραγματική δύναμη, πού ήταν [κανή νά λύσει τίς άντιθέσεις τού ιμπεριαλισμού μέ έπαναστατικό δρόμο. Ά π ' αύτά όμως βγαίνει, δτι ή επανάσταση τϊ,ς Ρωσίας δέ μπορούσε παρά νά γίνει προλεταριακή, δέ μπορούσε παρά άπό τίς πρώτες κιόλας μέρες τ?,ς άνάπτυξής της, νά πάρει διεθ-νή χαραχτήρα, δέ μπορούσε παρά νά συγκλονίσει έτσι τις ίδιες τίς βάσεις τού παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Μπορούσαν τάχα οί ρώσοι κομμουνιστές μέσα σέ μιά τέ-τια κατάσταση, νά περιοριστούν στή δουλιά τους στά στενά Εθ-νικά πλαίσια τής ρούσικης Επανάστασης; Καί βέβαια δχι! 'Αντί-θετα, δλη ή κατάσταση, τόσο ή εσωτερική (βαθιά Επαναστατι-κή κρίση), δσο καί ή ΕξωτεριΕπαναστατι-κή (πόλεμος), τούς έσπρωχναν κά βγούν στή δράση τους άπ' αυτά τά πλαίσια, νά μεταφέρουν τήν πάλη στό διεθνή στίβο, νά ξεσκεπάσουν τή σαπίλα τού ιμπε-ριαλισμού, νά δείξουν δτι ή χρεακοπία τού καπιταλισμού είναι αν^πόφευχτί,, νά τσακίσουν τό σοσιαλσωβινισμό καί τό

σοσιαλ-8 I. Σ τ ά λ ι ν πασιφισμό καί τέλος νά άνατρέψουν ατή δικιά τους τή χώρα τόν καπιταλισμό καί νά σφυρηλατήσουν γιά τό προλεταριάτο ëva καινούργιο οπλο πάλης, τή θεωρία καί τήν ταχτική τής προλεταριακής Επανάστασης, γιά νά διευκολύνουν τούς προλε-τάριους όλων τών χωρών στό έργο τής άνατροπής του καπιτα-λισμού. ΟΕ ρώσοι κομμουνιστές δέ μπορούσαν νά ενεργήσουν διαφορετικά, γιατί άκολουθώντας μονάχα αυτόν τό δρόμο ήταν δυνατό νά υπολογίζουν σέ ορισμένες άλλαγές στή διεθνή κατά-σταση, πού θά μπορούσαν νά Εξασφαλίσουν τή Ρωσία άπό τήν παλινόρθωση τοϋ άστικού καθεστώτος. Νά γιατί ή Ρωσία Ιγινβ ή εστία τού λενινισμοϋ καί ό άρ-χηγός τών ρώσων κομμουνιστών, ό Λένιν, 6 δημιουργός του. Μέ τή Ρωσία καί μέ τό Λένιν «συνέβηκε» δ,τι πάνω κά-τω είχε συμβεί στή Γερμανία μέ τους Μάρξ-Ένγχελς στά 1840-1850. Ί Ι Γερμανία Εγκυμονούσε τότε τήν άστική Επανάσταση, δπως άκριβώς ή Ρωσία στις άρχές τού 20ού αιώνα. 'Ο Μάρξ άγραφε τότε στό «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»: «0( Κομμουνιστές στρέφουν τήν κύρια προοοχη τους στή Γερμανία γιατί ή Γερμανία βρίσκ»ται οτίς παραμονές μι&ς άστιχής επανασταοης, για-τί ή Γερμανία 6α xavai αυτή τήν έπανάσταοη μεοα ο ε πιό προχωρημένες αυνθήκες τοΟ εΰρωπαΙκαΟ πολιτισμοί γενικά, με πολύ πιό άναπτυγμένο προλεταριάτο άπο την "Αγγλία τοΟ 17ου χαί τη Γαλλία τού 18ου α(ώνα. Ή Γερμανική άστική έπανάσταοη έπομένως îév μπορεί παρα να είναι μο-νάχα τό £μ·σο προοίμιο τής προλεταριακής έπανάοτασης». Μέ άλλα λόγια, τό κέντρο τού Επαναστατικού κινήματος μετατοπιζότανε στή Γερμανία. Ζήτημα είναι άν μπορεί κανείς νά άμφιβάλει, δτι αύτό άκριβώς τό γεγονές, πού τονίζει ό Μάρξ στό πιό πάνω άπό-σπασμα, ήταν πιθανότατα ή αιτία δτι ή Γερμανία Γσα-Γσα ίγΐ-VS ή πατρίδα τού Επιστημονικού σοσιαλισμού, καί οΕ άρχηγοί τοϋ γερμανικού προλεταριάτου, Μάρξ καί Ένγκελς, οΕ δημιουρ-γοί του. Τό Γϊιο πρέπει νά πούμε, μά σέ ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, γιά τή Ρωσία στίς άρχές τού 20ού αιώνα. 'Η Ρωσία στήν περί-οδο αύτή βρισκότανε στίς παραμονές τής άστικήΐ έπανάστασης καί Ιπρεπε νά κάνει αύτή τήν έπανάσταοη μέσα σέ άκόμα πιό προχωρημένες συνθήκες στήν Εύρώπη καί μέ πιό άναπτυγμένβ προλεταριάτο άπό τή Γερμανία (χωρίς νά γίνεται λόγος γιά τήν 'Αγγλία καί τή Γαλλία). Κι δλα τά στοιχεία έδειχναν πώς ή Επανάσταση αύτη θά γινόταν τό προζύμι καί ό πρόλογος

Για τ ί ς βάσεις τ ο ϋ λενινισμοΟ 9 τής προλεταριακής επανάστασης. Δέ μπορεί νά θεωρηθεί τυ-χαίο τό γεγονός οτι ό Λένιν άκόμα τό 1902, τόν καιρό πού μόλις άρχιζε ή ρούσικη επανάσταση, έγραφε στή μπροσούρα του «Τί νά ζάνουμρ;» τά προφητικά αυτά λόγια: « Ή ιστορία έβαλε το'ιρα μπροστά μας ( ΐ η λ . στούς ρώσους μαρςιοτίς I. Σ τ ά λ ι ν ) ëva ίμβοο καθήκον, πού βίνα'. τό π ι ό έ π α ν α σ τ α τ ι κ ό , άπ' όλα τα πιό 4 μ β ο α καθήκοντα το Ο προλιταριατου όποιασίήποτβ ί λ λ η ς χ ώ ρ α ς . . . » «ή πραγματοποίηοη τοί καθήκοντος- αύτοΰ, ή καταστροφή τοϋ πιό ίσχυροϋ προμαχώνα ί χ ι μονάχα τής βύρωπαΐκής, μα καί τής ασιατικής αντίδρασης, 6α Ικανι τό ρωσικό προλεταριάτο πρωτοπορεί» τοΟ t i i ' j -νοΟς επαναστατικό') προλεταριάτου».(Βλ. Λ è ν ·. ν,"Απαντα, τ ό μ . ΐ ν οβλ.382)* Μ' άλλα λόγια, τό κέντρο τού επαναστατικού κινήματος έπρεπε νά μετατοπιστώ στή Ρωοία. Κίναι γνωστό ότι ή πορεία τής επανάσταοης στή Ρωσία δικαίωσε πέρα γιά πέρα τήν πρόβλεψη αυτή τού Λένιν. Κίναι τάχα παράξενο Οστερα άπ' ολα αύτά ότι ή χώρα πού Ικανέ μ:ά τέτια επανάσταση καί πού Ιχει έ'να τέτιο προ-λεταριάτο, έγινε ή πατρίδα τής θεωρίας καί τής ταχτικής τής προλεταριακή; έπανάστασης; Κίναι τάχα παράξενο γεγονός οτι ό άρχηγός αυτού τού προλεταριάτου, ό Λένιν, έγινε ταυτόχρονα δ δημιουργός αυτής τής θεωρίας καί αυτής τής ταχτικής καί δ άρχηγός τοϋ διεθ-νούς προλεταριάτου; II Η Μ Ε Θ Ο Δ Ο Σ ^Κίπα πιό πάνω πώς ανάμεσα στό .Μάρς καί τόν "Κνγκελς άπό τό ενα μέρος καί στό Λένιν άπό τό άλλο, μεσολαβεί μιά ολό-κληρη περίοδος κυριαρχίας τού οππορτουνισμού τής ΙΙης Διεθνούς. Γιά τήν άκρίβεια πρέπει νά προσθέσω οτι δεν πρόκειται έδώ γιά τήν τυπική κυριαρχία τού όππορτουνισμού,άλλάμόνο γιά τήν πραγματική του κυριαρχία. Τυπικά, επικεφαλής τής ΙΙης Διεθ-νούς βρίσκονταν οί «πιστοί» μαρξιστές, οί «ορθόδοξοι», όπως ό Καούτσκι καί άλλοι. Στήν πραγματικότητα όμως, ή βασική δου-* Ά ς σημειωθεί οτι 6λες οί παραπομπές στα έργα τοϋ Λένιν άφο-ροϋν τήν 4η ρωσική έκδοση τ ώ ν 'Απάντων τοϋ Λένιν, πού έγινε άπό τό 'Ινστιτούτο ΜαρΕ-Ένγκελς-Λένιν της Μόσχας, (Σημ MÎT )

10 I. Σ τ ci λ ι ν λιά τΐ,ς ΙΙης Διεθνούς διεξαγόταν πάνω στή γραμμή ,τοΰ όππορ-τουνίσμοϋ. Οί όππορτουνισιές προσαρμόζονταν στήν άστική τά-ξη λόγω τής μικροαστικής τους φύσης πού Ικλινε πρός τίς προσαρμογές. 01 «ορθόδοξοι» προσαρμόζονταν μέ τή σειρά τους στσύς όππορτουνιστές, ,·ιά τό συμφέρον τήςίδιατήρησης τής Ενό-τητας» μέ τούς όππορτουνιστές καί γιά τό συμφέρον τ'ι,ς «ειρή-νης μέσα στό κόμμα». Τό άποτέλεσμα ήταν ή κυριαρχία τοΰ όππορτουνισμοΰ, γιατί ή άλυσίδα πού συνένωνε τήν πολιτική τής άστικής τάξης μέ τήν πολιτική τών «ορθόδοξων <> ί,ταν συ-νεχής. Ήταν ή περίοδος μι4ς σχετικά ειρηνικής άνάπτυζί,; τοΰ καπιταλισμού, ή προπολεμική, σά νά λέμε, περίοδος, όταν οί καταστρεπτικές άντιθέσεις τοΰ ίμπεριαλιομο» δέν είχαν άκόμα προλάβει νά Εκδηλωθούν πέρα γιά πέρα, όταν ·Λ οικονομικές άπεργίες τών Εργατών καί τά επαγγελματικά συνδικάτα άνα-πτύσσονταν λίγο πολύ «κανονικά», 3ταν ό εκλογικός Αγώνας καί οΕ κοινοβουλευτικές ομάδες σημείωναν ιλιγγιώδεις» -πιτυ-χίες, όταν οΕ νόμιμες μορφές πάλης άνεβάζονταν ώς τά ουρά-νια καί όταν νόμιζαν πώς μέ τή νομιμότητα θά «σκοτώσουν» τόν καπιταλισμό, όταν, μέ λίγα λόγια, τά κόμματα τής ΙΙης Διεθ-νούς πάχαιναν καί δέν ήθελαν νά σκεφτούν οτά σοβαρά γι£ τήν Επανάσταση, γιά τή διχτατορία τού προ/εταριάτου, γιά τήν Επαναστατική διαπαιδαγώγηση τών μαζών. - 'Αντί μιά όλοκληρωμένη θεωρία, εΓχαμε άντιφατικές θεω-ρητικές θέσεις καί κομμάτια τής θεωρίας άποσπασμένα άπό τη Comανή Επαναστατική πάλη τών μαζών καί μεταβλημένα σε σα-θρά δόγματα. Φυσικά, γιά τά μάτια, Ουαούνταν τή θεωρία τού Μάρξ, μά μονάχα γιά νά εύνουχίσουν τό ζωντανό έπανα-στατικό της πνεύμα. 'Αντί μιά Επαναστατική πολιτική, είχααε μαραζωμένο μι-κροαστισμό καί νηφάλιο πολιτικαντισμό, κοινοβουλευτική διπλω-ματία καί κοινοβουλευτικούς συνδυασμούς. Φυσικά, γιά τά μάτια, ψηφίζονταν «έπαναοτατικές» άποφάσεις καί συνθήματα, μά μο-νάχα γιά νά μπούν στό χρονοντούλαπο. 'Αντί νά διαπαιδαγωγούν κα: νά μορφώνουν τό κόμμα μέ τή σωστή Επαναστατική ταχτική, πάνω στη βάση τών Γδιων του τών λαθών, άπό$βυγαν προσεχτικά τά φλέγοντα ζητήματα, τά ίκνιγαν, τά σκέπαζαν. Φυσικά, γιά τά μάτια, δέν άρνούνταν νά συζητήσουν τά φλέγοντα ζητήματα, μά μόνο γιά νά πάρουν κάποια «Ελαστική> άπόφαση.

f i d τ(ς βάσεις του λενινιομοΟ II Νά ποιά ήταν ή φυσιογνωμία τής Ι)ης Διεθνούς, ή μέθοδος τής δουλιάς της, τό οπλοστάσιο της. Στό μεταξύ πλησίαζε ή καινούργια περίοδος τών ιμπερια-λιστικών πολέμων καί τών επαναστατικών συγκρούσεων του προ-λεταριάτου. Οί παλιές μέθοδες πάλης αποδείχνονταν ολοφάνερα άνεπαρκείς καί ανίσχυρες μπροστά στήν παντοδυναμία τοϋ χρη-ματιστικού κεφαλαίου. Ήταν απαραίτητο νά άναθεωρηθεί ZXit ή δουλιά τής )1ης Διεθνούς, ολη ή μέθοδος τής δουλιάς της, νά ξεριζωθεί ό μικρο-αστισμός, ή στενοκεφαλιά, ό πολιτικαντισμός, ή άποστασία, ό σοσιαλσωβινισμός καί 6 σοσιαλπασιφισμές. ΤΙΙταν άπαραίτητο νά ελεγχθεί όλόκληρο τό οπλοστάσιο τής ΙΙης Διεθνούς, νά πετα-χτεί καθετί τό σκουριασμένο καί τό παλιό, νά σφυρηλατηθούν καινούργια δπλα. Δίχως μιά τέτια προκαταρκτική δουλιά, 0&-ταν άσκοπο ν' άρχίσουμε τόν πόλεμο μέ τόν καπιταλισμό. Δί-χως αύτό, τό προλεταριάτο κινδύνευε νά βρεθεί οχί άρκετά εξο-πλισμένο ή καί άπλούστατα άοπλο, μπροστά στίς νέες επανα-στατικές συγκρούσεις. Στό λενινισμό Ιλαχε ή τιμή νά κάνει τό γενικό έλεγχο καί τή γβ,ική έκκαθάριση τής κόπρου τοϋ Αύγείου τής ΙΙης Διεθνούς. Νά μέσα σέ ποιές συνθήκες γεννήθηκε καί σφυρηλατήθη-κε ή μέθοδος τού λενινισμού. Σέ τί συνίστανται οί απαιτήσεις αυτής τ*,ς μεθόδου; Πρώτο: Σ τ ό ν ί λ β γ χ ο τών θεωρητικών δογμάτων τής Πης Διεθνούς μέσα στή φωτιά τής επαναστατικής πάλης τών μαζών, μέσα στή φωτιά τής ζωντανής πραχτικής, δηλ., στήν αποκατάσταση τής παραβιασμένης ενότητας ανάμεσα ozrt θεωΐία καί στήν πρά-ξη, έξάλειψη τής διάσπασης πού όπήρχε ανάμεσα τους, γιατί μονάχα Ιτσι μπορεί νά δημιουργηθεί έ'να πραγματικά προλετα-ριακό κόμμα, έξοπλιομένο μέ τήν έπαναστατική θεωρία. Δεύτερο: Σ τ ό ν έ λ ε γ χ ο τής πολιτικής τών κομμάτων τής 11ης Διεθνούς, δχι σύμφωνα μέ τά συνθήματα καί τίς άπο-φάσεις τους (πού δέν πρέπει νά τίς πιστεύουμε), μά σύμφωνα μέ τά έργα τους, σύμφωνα μέ τίς πράξεις τους, γιατί μονάχα ίτσι μπορεί κανείς νά καταχτήσει τήν Ιμπιστοσύνη τών προλε-ταριακών μαζών καί νά είναι άξιος αύτής τής έμπιστοσύνης. Τρίτο: Σ τ ή ν ά ν α δ ι ο ρ γ ά ν ι υ σ η όλης τής κομματικής δουλιάς μέ νέο έπαναστατικό τρόπο, στό πνεύμα τής διαπαιδαγώγη-σης καί τής προετοιμασίας τών μαζών γιά τήν έπαναστατική πάλη,

12 I. Σ τ ά λ ι ν γιατί μονά/α ετοι μπορούν νά προετοιμαστούν οί μάζες γιά τήν προλεταριακή επανάσταση. Τέταρτο. Σ τ ή ν α υ τ ο κ ρ ι τ ι κ ή τών προλεταριακών κομ-μάτων, στή μόρφωση καί διαπαιδαγώγηση τους μέ τά ίδια τους τά λάθη, γιατί μονάχα έτσι μπορούν νά διαπαιδαγωγηθούν πραγ-ματικά στελέχη καί πραγματικοί ήγέτες τοϋ κόμματος. Αύτη είναι ή βάση καί ή ουσία τής μεθόδου τοϋ λενινισμού. Πώς εφαρμοζόταν ή μέθοδος αύτη στήν πράξη; Ο: όππορτουνιστές τής 11ης Διεθνούς ίχουν μ:ά σειρά θεω-ρητικά δόγματα, που κόλλησαν πάνω σ' αυτά καί πού περιστρέ-φονται γύρω τους. "Ας πάρουμε μερικά απ' αύτά Πρώτο δόγμα: σχετικά μέ τίς συνθήκες της κατάληψης ιης εξουσίας άπ' τό προλεταριάτο. Οί έππορτου-ιστές ισχυρίζονται πώς τό προλεταριάτο δέ μπορεί καί δέν πρέπει νά πάρει τήν έξουσία άν δέν άποτελεί τό ίδιο τήν πλειοψηφία μέσα στή χώρα. Κανενός εΓδους άποδείξεις δέ φέρνουν γι' αύτό, γιατί δέν είναι δυνα-τό νά δικαιολογήσουν, ουτε θεωρητικά, οδτε πραχτικά αύτή τήν παράλογη θέση. "Ας παραδεχτούμε πώς ίίτσί είναι, άπαντα ό Λέ-νιν ατούς κυρίους τής ΙΙης Διεθνούς. "Αν δμως δημιουργηθεί μιά τέτια ιστορική κατάσταση (πόλεμος, άγροηκή χρίση, κλπ.), μέσα στήν όποία τό προλεταριάτο, πού άποτελεί τή μειοψηφία τού πληθυσμού, εχει τή δυνατότητα νά συσπειρώσει γύρω του τήν τεράστια πλειοψηφία τών εργαζομένων μαζών, γιατί τότε νά μήν πάρει τήν εξουσία; Γιατί τό προλεταριάτο νά μήν έπω-φεληθεί άπό μιά εύνοϊκή διεθνή καί εσωτερική κατάσταση γιά νά σπάσει τό μέτωπο τού κεφαλαίου καί νά επιταχύνει τή γε-νική λύση; Μήπως ό Μάρξ δέν Ιλεγε άκόμα άπβ τό 1850-1860, δτι ή υπόθεση τής προλεταριακής επανάστασης στή Γερμανία θά πήγαινε «περίφημα» £ν ήταν δυνατό νά όποστηριχτεί, «άς πούμε, άπό μιά δεύτερη ϊκδοση τού πολέμου τών χωρικών»; Μήπως δέν είναι πασίγνωστο πώς οί προλετάριοι τής Γερμα-νίας ήταν τότε σχετικά λιγότεροι άπό τούς προλετάριους, λο-γουχάρη τής Ρωσίας στά 1917; Μήπως ή πείρα τής ρωσικής προλεταριακής επανάστασης δέν άπόδειξε δτι τό άγαπημένο αύ-τό δόγμα τών ηρώων τής Πης Διεθνούς, δέν ίίχει καμιά ζωτι-κή σημασία γιά τό προλεταριάτο; Μήπως δέν είναι ολοφάνερο οτι ή πείρα τΐ,ψ Επαναστατικής πάλης τών μαζών άνατρέπβι καί τσακίζει τό σαθρό αύτό δόγμα; Δεύτερο δόγμα. Τό προλεταριάτο δέ μπορεί νά κρατηθεί •στήν έξουσία άν δέ διαθέτει επαρκή άριθμό έτοιμων

πολιτι-f i d τίς β^οεις του Xtviviouou 13 σμένων καί διοικητικά διαπαιδαγωγημένων στελεχών, -κανών νά οργανώσουν τή διακυβέρνηση τή; χώρας. ΙΙρέπει πρώτα νά φτιά-ξουμε τέτια στελέχη μέσα στις συνθήκες τού καπιταλισμό·) κι υστέρα νά πάρουμε τήν έςουσία. Ά ; παραδεχτούμε ποις είναι έτσι, άπαντα ό Λένιν. Μά γιατ·' νά ;ir ν αντιστρέψουμε τό πρό-βλημα έτσι, ώστε νά πάρουμε πρώτα τήν εξουσία, για νά δη-μιουργήσουμε ευνοϊκές συνθήκες γιά τήν ανάπτυξη τού προλε-ταριάτου καί ύστερα νά τραβήςουμε μπρός μέ γιγάντια βήμα-τα, γιά ν' άνεβάσουμε τό έκπολιτιστικό επίπεδο τών εργαζομέ-νων μαζών, γιά νά καταρτ'.οουμε πολυάριθμα καθοδηγητικά καί διοικητικά στελέχη ί π ο τούς εργάτες; Μήπως ή ρωσική πείρα δεν άπόδειξε οτι τά καθοδηγητικά στελέχη πού προέρχοντα· άπ' τούς εργάτες άναπτύσσονται κάτω άπό τήν προλεταριακή εξου-σία εκατό φορές πιό γρήγορα καί πιό σίγουρα παρά κάτω άπό τήν έξουσία τού κεφαλαίου; Μήπω; δέν είναι ολοφάνερο ότι ή πραχτική τής επαναστατικής πάλης τών μαζών τσακίζει άμεί-λιχτα καί αυτό τό θεωρητικό δόγμα τών οππορτουνιστών; Τρίτο δόγμα. Ή μέθοδος τής γενικής πολιτικής άπεργίας είναι άπαράδεχτη γιά τό προλεταριάτο, γιατί είναι θεωρητικά άστήριχτή (βλεπε τήν κριτική του "Κνγκελς), πραχτικά επικίν-δυνη (μποpsi νά διαταράξει τήν κανονική πορεία τής οικονομι-κής ζωής τής χώρας, καί νά άδειάσει τά ταμεία τών επαγγελ-ματικών συνδικάτων), γιατί δέ μπορ;: νά αντικαταστήσει τις κοινοβουλευτικές μορφές πάλης, πού είναι ή κύρια μορφή τής ταξικής πάλης τού προλεταριάτου. Καλά, άπαντούν οί λενινι-στές, μα πρώτα ό "Ενγκελς δέν κατάκρινε κάθε γενική άπεργία, άλλά μονάχα ένα ορισμένο είδος γενικής άτεργίας, τή γενική ο I-"y. ο ν ο μ ι κ ή άπεργία τών άναρχικών, πού οί αναρχικοί τήν πρότει-ναν στή θέση τής πολιτικής πάλης τού προλεταριάτου. Τί σχέση ομως μπορεί νά έχει αύτό μέ τή μέθοδο τής γενικής π ο λ ι τ ι κ ή ς άπεργίας; Δεύτερο, πού καί ποιός άπόδειξε οτι ή κοινοβουλευ-τική μορφή πάλης είναι ή κύρια μορφή πάλης τού προλεταριά-του; Μήπως ή ιστορία τού έπαναστατικου κινήματος δέ μ£ς δείχνει οτι ή κοινοβουλευτική πάλη είναι μονάχα σχολειό καί βοηθητικό μέσο γιά τήν οργάνωση τής εξωκοινοβουλευτι-κής πάλης τοϋ προλεταριάτου καί οτι τά βασικά προβλήμα-τα τού εργατικού κινήματος στόν καπιπροβλήμα-ταλισμό λύνονπροβλήμα-ται δυνα-μικά, μέ τήν άμεση πάλη τών προλεταριακών μαζών, μέ τή γε-νική τους άπεργία, μέ τήν έξέγερσή τους; Τρίτο, πού τό βρή-αν τό ζήτημα τής βρή-αντικατάστασης τής κοινοβουλευτικής

πά-14 I. Σ τ ά λ ι ν λης μέ τή μέθοδο τής -ενικής πολιτικής άπεργίας; Πού και πό-τε προσπάθησαν Ά οπαδοί τής γενικής πολιτικής άπβργίας ν' άντικαταστήσουν τις κοινοβουλευτικές μορφές πάλης μέ τίς εξω-κοινοβουλευτικές μορφές πάλης; Τέταρτο, μήπως ή έπανάσταοη στή Ρωσία δέν Ιδειξε ότι ή γενική πολιτική άπεργία είναι τό μεγαλύτερο σχολειό γιά τήν προλεταριακή επανάσταση καί αναν-τικατάστατο αέσο γιά τήν κινητοποίηση καί τήν οργάνωση τών πλατιών μιζών τού προλεταριάτου στίς παραμονές τής εφόδου ένάντια στά φρούρια του καπιταλισμού; Τί δουλιά έχουν εδώ οί μικροαστικές κλάψες γιά διατάραξη τής κανονικής πορείας τής οικονομικής ^.ωής καί γιά τά ταμεία τών επαγγελματικών συνδικάτων; Μήπως δέν είναι ολοφάνερο δτ: ή πραχτική τής έπαναστατικής πάλης τσακίζει κι αύτό τό δόγμα τών όππορ-τουνιστών; Κτλ. Κτλ. Νά γιατί ό Λένιν ελεγε δτι «ή έπαναστατική θεωρία δέν βίναι δόγμα», δτι «διαμορφώνεται τελικά μόνο σέ στενή σύνδε-ση μέ τήν πραχτική ενός πραγματικά μαζικού καί πραγματι-κά Επαναστατικού κινήματος» («Παιδική άρρώστια»), γιατί ή θεωρία πρέπει νά έξυπηρετι: τήν πραχτική, γιατί «ή θεωρία πρέπει ν' άπαντα στά ερωτήματα πού βάζει ή πραχτική» («Φί-λοι τού λαομ»), γιατί πρί ι νά ελέγχεται άπό τά δεδομένα τής πραχτικής. "Οσον άφορα τά πολιτικά συνθήματα καί τίς πολιτικές άπο-φάσεις τών κομμάτων τής ΙΙης Διεθνούς, φτάνει νά θυμηθούμε τήν ιστορία τού συνθήματος «πόλεμος στόν πόλεμο», γιά νά κα-ταλάβουμε δλη τήν υποκρισία καί δλη τή σαπίλα τής πολιτι-κής πραχτιπολιτι-κής αότ^ν τών κομμάτων, πού κρ66ουν τό άντεπα-ναστατικό τους Ιργβ-μέ πομπώδικα επαναστατικά άυνθήματα καί αποφάσεις. "Ολοι θυμούνται τήν πομπώδικη δήλωση τής I ης Διεθνούς στό συνέδριο τής Βασιλείας* πρύ άπειλούσε τούς ιμπεριαλιστές μ* δλες τίς φρίκες μιίς εξέγερσης καί μέ τό φο-• Τ ό συνέδριο της Ι|Ι Δ ι ε θ ν ο ύ ς σ τ ή Βαβιλο'α έ γ ι ν ε οτΙς 24-25 τοΟ Νο(?μ«ρη 1912. Τό συνέδριο αύτό €ÎX€ κληθίΐ μέ άΦορμή τ ό Βαλκανικό πόλ€μο καί τ ή ν άπ€ΐλή τοΟ π α γ κ ό σ μ ι ο υ πολέμου Σ τ ό συνέδριο έΕίΤάατη-Κ€ μόνο ί ν α ί ή τ η μ α : Ή δ κ θ ν ή ς κατάσταση καί οί κοίνές ένέργ€ΐ€ς ένάν-τ ι α σ ένάν-τ ό ν πόλ€μο. Σ ένάν-τ ό Μ α ν ι φ έ σ ένάν-τ ο ένάν-του, ένάν-τ ό c u v i b p i o καλοΟσε ένάν-τ ο ύ ς έ ρ γ ά ένάν-τ ί ς νά χρησιμοποιήσουν τ ή ν ό ρ γ ά ν ω σ η καί τ ή δύναμη τ ο υ π ρ ο λ € τ α ρ ι α τ ο υ , σ τ ό ν έ π α ν α σ τ α τ ι κ ό ά γ ώ ν α έ ν ά ν τ ι α στόν κ ί ν δ υ ν ο τ ο υ πολέμου, να κηρύΐουν «πόλ€ΐιο CTÔV πόλ€μο>. (Σημ Μ€Τ.)