Natomiast według innych świętych8 zarówno dusza, jak i ciało pierwszego człowieka zostały stworzone w ramach dzieł sześciu dni. Nie wyklucza to zatem możliwości, że anioł jest bardziej na obraz Boga niż istota ludzka.
ZAGADNIENIE 89
Jeśli chodzi o poznanie naturalne, dusza oddzielona od ciała nie poznaje poprzez wrodzone formy poznawcze (według rodzaju wrodzonych) ani poprzez. Można zatem powiedzieć, że dusza oddzielona w swoim stanie naturalnym, znając ograniczenia egzystencjalne swoje i innych umysłów, dochodzi do wniosku o konieczności istnienia bytu nieskończonego. Odłączona dusza potrzebuje nie tylko sposobu na pełne rozwinięcie swojego potencjału duchowego, nie tylko przystosowania się do warunków istnienia i kontaktu w nowym „świecie”, ale co najważniejsze: kontynuacji życia ludzkiego związanego z przeszłością: z życiem w ciało i przyszłość: powrót do niej. albowiem oddzielona dusza jest duszą formy i częścią całości, którą jest.
Przede wszystkim nie ma już snu, żadnego ciężaru ciała, żadnych długich i ciężkich abstrakcji, żadnego ryzyka błędu.
ZAGADNIENIE 90
27 Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz; na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę. 5 Nie było jeszcze krzaka polnego na ziemi i nie było jeszcze trawy polnej, która wzeszła, bo Pan Bóg nie zesłał deszczu na ziemię i nie było człowieka, który by uprawiał ziemię. 7 Wtedy Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza dech życia, i człowiek stał się istotą żywą.
16 I Pan Bóg dał człowiekowi taki rozkaz: Ze każdego drzewa w ogrodzie możesz jeść swobodnie; 22 I rzekł Pan Bóg: Oto człowiek stał się podobny do nas, zna dobro i zło. Okazuje się, że mit nie jest wytworem wyobraźni, ale pewną formą opisu otaczającej człowieka rzeczywistości, zwłaszcza religijnej.
Człowiek jest ostatnim stworzonym, co oznacza, że człowiek jest zwieńczeniem całego dzieła stworzenia i dla niego zostały stworzone wszystkie niższe rzeczy. Człowiek jest współpracownikiem Boga w ostatecznym porządku świata, ponieważ pojawił się, aby nawadniać i uprawiać ziemię. Biblijne opisy mówiące, że człowiek został stworzony z ziemi, wyrażają zatem jedynie dane empiryczne, które potwierdzają ścisłą więź, jaka łączy każdą istotę materialną z ziemią.
ZAGADNIENIE 91
Jeśli ktoś twierdzi, że dusze ludzkie najpierw mieszkały w niebie, a tam zgrzeszyły i zostały zrzucone na ziemię w ciałach ludzkich, jak powiedział Pryscylian, niech będzie wyklęty! Niektórzy jednak, niestety, nadużywają tej wolności dyskusji i zachowują się tak, jak gdyby stworzenie ciała ludzkiego z wcześniej istniejącej materii było absolutnie pewne i jakby nie było w źródłach Apokalipsy niczego, co nie wymagałoby największego umiaru i ostrożności w ten teren. materia” (D. 2326n.). I po dokładnym zbadaniu tej sprawy egzegeci ci dochodzą do następującego wniosku końcowego: „Ani treść tekstu, ani rzekomy zamysł natchnionego autora nie rozstrzygają kwestii, czy działanie Boga w formacji pierwszego człowieka należy uważać za bezpośrednie” . lub pośrednio, bezpośrednio lub poprzez przyczyny wtórne.
Augustyn: czy był on ojcem ewolucjonizmu, jego nauka o racjonach seminales stanowi jego podstawę, patrz poniżej, t. O ciele ludzkim pisze: W ciągu tych sześciu dni Bóg stworzył wszystkie stworzenia naraz, w jednej chwili: te dni oznaczają jedną niepodzielną chwilę (creatio instantanea et simultanea). W nim ta idea czy prototyp (stosunek) jest ukryta niczym w ziarnie (illa report velut in semine latuisse).
Bóg włożył tę ideę ciała ludzkiego w uformowaną materię, aby według Jego słów po tych sześciu dniach we właściwym czasie stworzyć to ciało. Ta idea (stosunek) jest ideą (planem, modelem, wzorem) ciała, którą Bóg przyjął w swoim umyśle i którą – używając dzisiejszego słownictwa – zakodował i wprowadził w materię (De Genesi ad litt., VII 22-24; w tym względzie św. Paweł sprzeciwia się naturalnemu ożywieniu ciała Adama poprzez element ożywiający - psychikę, tchniętą w niego bezpośrednio przez Boga, co skutkuje naturalnym, śmiertelnym, ziemskim życiem człowieka wraz z odnowionym, nadprzyrodzonym ożywieniem ciała ludzkiego przez siłę życiową [ducha] Chrystusa do zmartwychwstania i życia wiecznego (pneuma).
ZAGADNIENIE 92
215 n.e.) – głosił, że te sześć dni stanowi jeden niepodzielny moment, w którym wszystko zostało stworzone jednocześnie, a sama liczba sześciu dni oznacza albo sześć rodzajów rzeczy znanych aniołom (por. z. 58, 7 na 1 t. 4 s. 224, z. 74, 2 odpowiadający t. 5 s. 213nn), czyli porządek i kolejność dzieł powstających w jednej chwili. Żaden znany nam starożytny dokument wschodni nie podaje podobnych szczegółów; dlatego nie mamy jeszcze żadnych danych, które mogłyby rzucić światło na znaczenie tego konkretnego słownictwa biblijnego. Jedno jest pewne, a mianowicie, że jest coś, co sprawia, że ciało pierwszej kobiety przypomina ciało mężczyzny i stanowi jego integralną część.
Opis biblijny nie poprzestaje na stwierdzeniu, że tak jest (nauka), ale także ukazuje nam na swój sposób, dlaczego tak jest (fakt), a zatem na pewną rzeczywistość związaną z pochodzeniem pierwszej pary ludzi, a mianowicie: aż do stworzenia pierwszej kobiety z pierwszego mężczyzny. Dlatego nawet ten prosty, ale głęboki biblijny opis pochodzenia kobiet nie może udowodnić ani za, ani przeciw teorii ewolucji” (s. 107-110). Zatem różnica między płciami pochodzi od Boga i leży już w pierwszym stworzeniu człowieka, zgodnie z zamierzeniem Stwórcy.
W przeszłości pojawiało się wiele głosów, że Bóg stworzył pierwszego człowieka jako aseksualnego (Szkot, Eriugena, Bohme, Baader). Grzegorz z Nyssy utrzymywał, że Bóg stworzył oddzielne płcie z powodu przewidywanego upadku; bez niej człowiek byłby bezpłciowy, jak przystało na kogoś, kto jest „na obraz Boga”. Omawiając Chrystusa, Autor pisze: „Syn Boży rzeczywiście mógł przyjąć ciało ludzkie z dowolnej materii;
ZAGADNIENIE 93
Człowiek został stworzony «na obraz Boży», zdolny poznać i miłować swego Stwórcę, powołany przez Niego do panowania nad wszystkimi stworzeniami ziemskimi, aby panować i nimi posługiwać się oraz oddawać chwałę Bogu” (KDK 12, s. Bóg chciał opuścić człowieka ) w jego rękach oznacza z własnej woli szukać swego stwórcy i przylgnąwszy do niego dobrowolnie osiągnąć pełną i błogosławioną doskonałość” (KDK 17, s. 548). Pośrednio można wyciągnąć wniosek, że człowiek jest nie tylko istotą cielesną, ale także dzięki wyposażeniu rozumu i woli – także duchowej.
Już najstarsi ojcowie Kościoła dostrzegali podobieństwo w tym, że człowiek od początku był obdarzony życiem nadprzyrodzonym – dzieciństwem Bożym. Jeśli chodzi o człowieka stworzonego, to idea, jaką ma o nim Bóg, spełniła się w nim: według tej idei Bóg stworzył człowieka. Człowiek jest zatem na obraz Boga, gdyż mniej więcej realizuje w sobie ideę Boga w Bogu, która w nim istnieje.
Zgoda człowieka z Bogiem zawarta w powiedzeniu: „na obraz Boży” ma swoją pełną realizację we wcieleniu Słowa Bożego, w przyjęciu przez Słowo Boże natury ludzkiej, a nie natury istota irracjonalna. Istnieje zatem ścisły związek pomiędzy tymi faktami: Człowiek na obraz Boga; Syn Boży stał się człowiekiem. Podatność naturalna – naturalis aptitudo – to czysty potencjał, jaki istnieje w człowieku: zdolność akceptacji Bożego działania – łaska Boża.
ZAGADNIENIE 94
Istniałaby wówczas, gdyby Bóg stworzył człowieka, nie przeznacząc go do życia nadprzyrodzonego i nie obdarzając go darami nieskazitelności. W tym sensie człowiek nadal byłby przeznaczony do celu nadprzyrodzonego, którego jednak nie byłby w stanie osiągnąć z powodu utraty łask i darów nadprzyrodzonych. Dary sprawiedliwości (czasami nazywane w tekście także stanem czystości lub nienaganności), czyli właściwe usposobienie człowieka.
Jest zatem jasne, że po upadku człowiek potrzebuje potrójnych środków, aby zobaczyć Boga; są to: 1. Zatem pierwszy człowiek nie mógł widzieć aniołów bezpośrednio w ich własnej istocie, znając swoją własną duszę. Według niego pierwszy człowiek obdarzony rozumem, narządami i popędem mowy stworzył dla siebie imiona i mowę.
Franciszek Kwiatkowski tak o tym pisze: „Człowiek nie otrzymał najpierw mowy, a więc i pojęć, bo pojęcia poprzedzają mowę. Ale nawet gdyby Bóg tego nie zrobił, człowiek mógłby sam wynaleźć mowę, sam ją rozwijając i tworząc różne jej warianty. Pierwszy człowiek także wierzył w tajemnicę Trójcy Świętej: „Podobnie jak najważniejsi ludzie przed Chrystusem jasno wierzyli w tajemnicę Wcielenia Chrystusa.
ZAGADNIENIE 95
Trudność zła sprowadza się do tajemnicy porządku psychicznego: jak wolna istota, choć skłonna do grzechu, grzeszy i świadomie sprowadza na siebie zagładę. Oto tajemnica grzechu, która znajduje wystarczające wyjaśnienie w samej naturze wolnej woli człowieka, a przede wszystkim w naturze szatana” (s. Dlatego też w symbolicznej wizji odrodzenia ludzkości „drzewo życia” jest drzewem życia). ” pojawia się ponownie (Ap 22,2) w związku z odzyskaną świętością: „Błogosławiony Bóg, który obmywa swoje szaty [we krwi Baranka].
Przywilej ten, zwany stanem niewinności czyli niepodlegania pożądliwości, pozytywnie i negatywnie uwydatnia stan doskonałej równowagi wewnętrznej, dzięki której człowiek odczuwał jedynie skłonność do dobra i nie był poddawany dokuczliwemu, ciągłemu niepokojowi duchowemu. konflikt między dobrem a złem, życiem i śmiercią: zob. Rzym. Ciało psychiczne: corpus zwierzęce oznaczało ciało ożywiane przez duszę wegetatywno-zmysłowo-mentalną (dusza: anima, psyche), czyli według porządku natury: tak, jak pochodzi od Adama. Ciało duchowe: corpus Spirite (dusza: Spiritus, pneuma) jest już porządkiem łaski; pochodzi od Chrystusa i odnosi się do chwalebnego i uwielbionego ciała.
W stanie niewinności zadanie to nie napotykało przeszkód w naturze ludzkiej, gdyż natura ta została obdarzona szczególnymi darami, tj. Autor wyjaśnia, że aniołowie otrzymują dary łaski i szczęścia według stopnia posiadanej przez siebie doskonałości naturalnej, według zajmowanego miejsca w wyższej lub niższej hierarchii, w wyższym lub niższym porządku: „Jak Bóg stworzył naturę anielską mieć łaskę. i szczęście, więc także te stopnie, dostosował przykazania natury anielskiej. Ponieważ Bóg stworzył niektórych aniołów o wyższej naturze, przeznaczył ich do otrzymania większych darów łaski i większego szczęścia.
ZAGADNIENIE 96
ZAGADNIENIE 97
Działo się tak również dzięki wzmocnieniu mocy duszy, która mogła chronić ciało przed rozkładem. I jaki byłby ostateczny los ich i ich potomków, gdyby posłuszeństwo przykazaniu Bożemu uchroniło ich od straszliwej kary? A ponieważ ciało pierwszych rodziców w stanie niewinności nie było uduchowione i chwalebne, nie miało prawa do tej nieśmiertelności, która opiera się na uduchowieniu ciała.
Galbiati – Piazza pisze o tym jako egzegeta: „Pierwszych rodziców umieścił Bóg w rajskim ogrodzie... gdzie życie ludzkie było wolne od wszelkich trudów i cierpień. Pierwszą była umiejętność chronienia się przed cierpieniem własnym umysłem i przede wszystkim „dzięki przewidywaniu” (po 4). Skoro Bóg dał zwykłemu pożywieniu moc odnawiania w człowieku energii zużywanej w codziennym wysiłku organizmu, to czy nie można przyjąć, że wszechmoc Boga ma nadprzyrodzoną moc w umieszczonym w owocu drzewo, aby ten owoc stał się pokarmem, dzięki któremu człowiek będzie chroniony przed śmiercią?
Autor wyjaśnia to w innym miejscu: „Drzewo życia nie było główną przyczyną nieśmiertelności; pomogło to tylko w dalszym życiu. Autor, mówiąc o sakramentach w ogóle, zadaje sobie pytanie: Czy sakramenty były potrzebne człowiekowi w stanie niewinności i stanowczo odpowiada, że „w stanie niewinności przed upadkiem sakramenty nie były potrzebne. Był to stan, w którym wyższa sfera w człowieku dominowała nad niższą i w żaden sposób nie była od niej zależna: gdyż umysł był podporządkowany Bogu.
ZAGADNIENIE 98
Możliwe, że takie spojrzenie na starożytny Wschód podsunęło natchnionemu autorowi pomysł wyrażenia za pomocą symbolu literackiego, którego elementy były wszystkim znane, faktu historycznego i koncepcji nieznanej ogółowi społeczeństwa: możliwości życia wiecznego. Należy raczej uważać ją za wolną ze względu na moc daną duszy poza jej naturą: i to właśnie ta wolna moc dana duszy była główną przyczyną nieśmiertelności” (2 Sent., d. 19, a. 4 DKK 5). Byłoby sprzeczne z tym porządkiem, gdyby dusza była doskonalona przez coś cielesnego, co dokonuje się w sakramentach, i doskonalona albo w poznaniu, albo w łasce.
I dlatego człowiek w stanie niewinności nie potrzebował sakramentów: nie tylko o tyle, o ile miały one stanowić lekarstwo na grzech, ale także o tyle, o ile miały służyć doskonaleniu duszy (t. 27).
