Begonnen in de vroegere Dijkstraat

Eerst denk ie dan: “Dà ‟s gelukkig veer van mijn bed.” Waer ik eefies nie bij stil stong, was dat de wèreld voor ons, welvaerende westerlinge, aareg klaain is geworre deur ‟t

Ze had ‘r heugenis van dat daer in heur kaaindertijd twêê kribbe wazze waertusse ’t bekende strandjie was gelege waer de Slierechse jeugd d’r aaige vermaokte mè pôôtjiebaoje en speule

Van ’t pliesiebreau bij bios- coop Thaoliao, langs de meziektent, oversteke bij ’t huis van d’n dokter, over d’n brug die al aailijk gêên brug meer was, langs De Vlieger, tot ’t hoeksie

Dat was in 1932, de zaok wier verbouwd en voor d’r ome, die bij hullie weunde, wier ’n huisie gekocht waer die kon gaon weune en dat eventueel laeter beschikbaor zou zijn voor d’r

Daer kree ‘k te hore dat ‘t goeje vaaref was, mor dà ‘k ’t op bruin wel ’n keer of drie zou motte smere, wou ’t dekke.. U snap wel dat ‘t een hêêle toer wier om met de roller overaal

Soms steek ’k ’m effe aan, mor van die lampenolie krij ’k ’t zô benauwd.. Daer mosse de mense vroeger wel bij leve, bedenk ik me

Toe ‟t ouwe school d‟r nog sting, stong d‟r in ellek lekaol zô ‟n grôôte gietijzere potkachel, mit de pijp deur hêêl de klas hene naer ‟t gat van de schoorstêên.. In die kachel wier

Om uit te dôije waer we nou zôwat zîjn, kenne we ’t beste naer d’n buitekaant van den dîjk gaon, want daer ha-je ’t Heusische veer.. Dat was een aanlegstaaiger van een bôôtdienst die